“من ءَ مہ تاچین منی دلوئی پادکیت،تو من ءَ چونائی ءَ رسینت نہ کن ئے،اگاں بہ تاچین ئے منی دومی چری بی بی آنی پلّ انت ءُ تئی منزل پل ءِ چوٹکانی گرگ” دہکان سوالی ءِ دست انت آسن انت؟،،
“ڈگرّ ءِ پشگیرک ءَ چِلّ مرد ءِ چم کشتگ ات،،
“ھیکانی سر ءِ شانتل ءِ جنگ چوں وش انت،،
“ھمے چڑونکانی جنگ ءَ شما کوہنڈگ رودین ئے؟،،
گلیر ءِ جمک دو ٹکر ءَ ات ءُ تلکانی سربند گار اتنت-
“تئی ترانگ ءَ من انچیں وھدے ءَ کپتاں کہ تئی دزگھارے ءِ نماسگے ءَ باکسے دست ءَ ات ءُ پلّے ءِ ماندارگ ءَ ات ءُ من ھما سہیل بش ءِ اولی سْیہ گوات ءِ بیگاہ ءِ ساھگ ءَ سُتکاں،،
آمین چو عطا ءِ شعرے ءَ ات کونزگ نباد ءُ آپ دندان سیمر اتنت،آپواریں بیگم جنگی چنگ ءُ لاکوٹ ءُ ھلینی پونگس ات انت-
بلے من کجا…..؟
“من ءَ ھما پپنک ناہ ءُ پینگ کہ تو سھب ءَ چتگ اتنت ءُ تئی پندول ءَ اتنت،من ءَ تو جہل بیگاہ ءَ وانگ اتنت،لھتیں من درچت ءُ کیسگ ءَ کت آ دگہ منی دیما ایر اتنت،جنکوے بچکوے منی نزیک ءَ گوں گڈگاں لیب ءَ اتنت “کروسے نکینکے” ھرکسی گڈگ کہ سٹّ ات ءُ دور تر کپت آ کروسے ات ءُ ھرکسی کہ نزیک تر کپت آ نکینکے ات،برے یکے ءِ کروسے،برے یکے ءِ نکینکے بوت-
“اے ایرھت ءَ ماک وران نہ بیت…باجی ءَ “شیرآپ” گشتگ ما کور ءِ سرا کند اتگ، بلے “ماک نمب” ءَ من ءَ نکول سک گڑیننت،،
“تئی گلگ ھمے بوتگ “تو شگر پاگ ءَ دشت ءَ نیا ئے پنیر کجا ورئے “منی نک ھما انت زھر انت،،
“تو آ روچ ءَ کہ ملک ءَ نیاتکگ ئے من ءَ کاہ دانانی سرا سک بزگ بوتگ بلے مرگانی سرا زھر آتکگ….
“اڑے سمی گپے ءَ سہی یے…؟ کپوت ءِ چمانی تھا شیطان چو چَلّڑیں جنکوے ءَ سُکسکی ءَ ات…..
“دورا شیطان ….پَٹّے ءَ نیائے گوں ….اے گپ تو زنڈیں چات ءِ سرا اشکتگ اگاں مسیت ءِ چات ءَ ….؟،،
“ڈہل ءِ متاہ توار انت،ما اگاں جنیں چکیں وتی گوشاں پکی ماں چت نہ کنیں،،
“من ءَ زانا کجام سالونک مہپلی نودان کنت کہ تو پشت کپتگ ئے ،،
“دلڑی….،،
“ترا چونیں اینچو جوڑگ ءُ جرجشگائے پادا…..،،
“ھو! منی ھیال ءَ من ءَ اشترے تاچینگ ءَ ات ءُ من کوھے ءَ سر کپگا اتاں بلے شِترگا اتاں،،
“ترس وابانی میار بہ بیت ھم گران انت، تھاری ءَ چماں ساہ کشگ واک نہ کنت،،
آئی ءَ سئے دروگ بستگ ات،یکے من بے ھیال کتگ دو من ءَ یات،یکے اے کہ شرپداری ءِ کنٹگانی تاج ءَ کسی سرا مہ دئے ءُ وتا شرپدار مکن،من تنیگہ کس شرپدار نہ کتگ- دومی دروگ ئےِ ایش ات کہ چہ نبشتہ کاری ءَ شپکی ءُ ڈنگی سد سرا دیما ترنت،چیاکہ ہمیشانی باتن، نبشتہ کارانی برہنگی ءِ سوب انت،نبشتہ کار اگاں ترا منزلے ءَ برگا بہ بیت راہ ءَ ترا بازیں دمکے ءَ ترّینیت،پدا بازبرا جہندم ء منزل ءَ ترا ہمودا دروہیت کہ ترا ھمراہ ئےِ کتگ- منی دل ءَ ات کہ سیمی دروگ ءَ وت بنداں-
بلے من کجا ……؟
“چہ بی بی آنی پل ءَ تیر گوشیں نرازے دراتک،منی کرّ ءِ دوھیں گونڈواں گڈگ ریتکنت ءُ پہ تگ دیم پہ گساں شت انت،،
“گپ ھما کس کہ بہ جنت کہ گپ نہ زانت گپ گپ ءَ وتارا گیشین ایت،،
“منی دل اگاں پرشتگیں گبّے نہ بوتگ ات کد ء ھنی ءِ تاکے بوتیں…،،
“بس کن برات ئےِ پیداک انت،،
“جیل ءِ جست ءَ من ءَ بکن،سال ءِ تھا ماہ ءَ ڈن ءِ گوات ءَ وراں،،
“آروس ءَ آتکگ ئے ؟،،
“ناں گوبڈویے ءِ چماں مشوک ماں کتگ،،
“ناں تئی پس ءِ گس انت،،
کساب ءُ کہبگ ءُ کیلنڈر ءَ دپ مہ دئے،،
“آ ہوٹلاں کہ ما داشتگ ویٹرانی ٹپ دو سئے ھزار بوتگ انت بلے آھان انگت باز برا مئے آنجگ،گنجی پراک،دز اتگ انت،،
“چہ نادراہی ءَ ،بے توارین مرگے گھتر انت،،
“ھاں اڑے شما پاداتک ئے ،،
“مارا ابّہ ھزار کار است،،
من ءَ بیہائی ءُ بے کاری ءِ شگان چو تیر ءَ لگّ اِت-
بلے من کجا…..؟
“بیگم جنگی پونگسے منی دست ءَ ات، جنکے او ھند ءِ ودار ءَ نشتگ ات،،
“من گندگ ءَ اتاں کہ نبشتہ کاران بینگ مگسک ءُ پاتو وت ماں وتا میڑینتگ ات انت…… بہ لوٹ انت ما آہاں نانے وارینیں….نبشتہ کارانی گالوار رمیز ءُ جناکاں جتگ اتنت…نبشتہ کار چابی والہ ایں بُت اتنت زبان ئےِ وتی اتنت بلے ھنر ئےِ دگرانی ءُ….من نہ زانت اے ساھت ءَ لنککاں چون بہ تِرکّیناں کہ قلم پدرد مہ بیت ءُ ایر کنگ مہ کپیت ءُ من چہ نبشتہ کارانی سرپ ءَ در بیایاں……
“سریچک ءُ اشکرانیاں گندیم پات ءُ کُرمانی ہاھوٹ کتنت بلے جنترانی نصیب واب ات انت،،
“ما دیریں کورماھی ءِ گرگ ءَ نہ شتگیں بہ گند ئے گرّے ءِ دپ ءَ پاگاسے بئیت ،،
“انشپی سیکن ءِ جنگ ءَ کائے گوں ،،
“ھو بلے بے سیم ءَ واب گیپت،،
“تو سکین جت،،
“ھما چہ دور گڑینبے ءَ آس ءَ روک کنیں، “برات برات ھساب راست،،
“اڑے مسک اگاں سیاہ انت بوہ ئےِ آتار انت…..
“کئے بہ زانت درد ءُ دورانی شپ کئی غم ءَ روچ بیت
“تو دھے،من مے،دم پہ دم دم ءَ روچ بیت،،
“ھو بلے …..
“توک کیسگ ءُ کم کیسگ ءُ در کیسگ ءُ اوستیگ……،،
“تئی ھیال ءَ ما گنوک انت…..
“ستر سوچئے من ءَ الکاپ باں من….،،
ھمے شری ءُ ھرابی ءِ فلسفہ چہ منی زانت ءَ بالا انت،مئے دل ءَ گُکو شومیں مرگے بلے یونان ءَ دیوتا یے،،
“اے کروس چہ سندھ ءَ منی سنگتے ءَ اورتگ گوں،دیم ءِ یک شمبے ءِ میڑ واجہ میر عیسی قومی ءِ نام ءَ ایر کنگ بوتیں،،
“طارق بلّا ءُ بابو بدر بلوچستان ءِ سکہ ءَ گوں ڈالر ءُ دینار ءَ ھم سنگ کنگ ءَ اتنت، من ایشانی ھبر اے گوش کتنت ءُ ھالتاک چست کت-
اے ھبر ھر روچ کماشانی دپ ءَ نوکیں نامے کار انت ءُ ھر روچ سنت زبہریں ریش چہ سرا سیاہ ءُ بن ءَ چو پالبار ءِ ھڈ ءَ شگام ءُ رگامے کتنت ءُ پہ منافقی ورنا بنت ،،
“من ءَ مہ تاچین منی دلوی پادکیت ،دل درد کنت،،
منی تلکاں مہ پروش من گوجان اش،،
“گپ ھما کس بہ جنت کہ گپ بہ زانت ،،
“تو منی اولی واھگ نئے کہ تئی نہ دیستگیں بالاد ءِ عکس،چو وھم ءِ گمانے ءَ منی ارواہ ءِ ماڈی ءِ دیوالانی دیما جتگ،،
اگاں منی دروگ انت گڑا ھما بچکو ءُ جنکو من ءُ تو اتیں کہ مارا بی بی آنی پل ءِ تیر گوشیں نراز ءَ تاچینت؟ ھما بچک من اتاں کہ مچ ءِ سرا ات؟
یا اے پیرزال ءُ پیرمرد من ءُ تو ایں کہ مئے نماسگے ءَ باکسے گون انت پلّے ءِ سوچگ ءَ انت؟،،
“اگاں ناں….،،
“بلے من …..کجا بوتگ آں؟ ،،
“یک دانگے شلگیں ناہ دیر پرّینیت ناہ منی دست ءَ ات ءُ من ھیال ءَ اتاں کہ کسے ءَ تھتگ ٹک ات-
ماھتاک بلوچی فروری 2000