دیر انت کہ یکے ہر روچ کیت منی آ تراپ ءَ دُور اُوشتیت من ءَ
نعیم احمد یک صحت مندیں ورنائے اَت۔ آئی ءَ چارسال پیش گریجویشن ءِ امتحان پاس
موسم بہار مِچ ات-کیچ ءِ بازار سرد ات-ءُ جمبری شینک ھرنیمگ ءَ تالان اتنت ءُ
بابل ءِ پت! سُھبی بیچارگیں زر ملک تئی گندگ ءَ اتکگ- بی بی شہناز ءَ
“من ءَ مہ تاچین منی دلوئی پادکیت،تو من ءَ چونائی ءَ رسینت نہ کن ئے،اگاں
نوداں سرجمیں آزمان اندیم کتگ ات- من پہ سئیل ءُ سوادے درآتکگ اتاں-چہ ساچان ءِ
ہینّاریں زمین ءِ تَلکاریں سینگ ءَ گیمُرتگیں درچک ء ُ دار، مال ء ُ دلوت
من ءَ بوت کنت اے سما نہ بوتگ کہ من پرچا گوں آئی ءَ وفا
“اماّں! زات ءُ زریات چی یے؟،، “ترا مزنیں جست ءُ پرسے وش بیت تو منی
شپ انسرتگ ات بے تواری ءَ چاگرد انگرکتگ ات ۔ آ وتی کوٹی ءِ تہ
