نعیم احمد یک صحت مندیں ورنائے اَت۔ آئی ءَ چارسال پیش گریجویشن ءِ امتحان پاس کرتگ ات،بلے قسمت ءِ شومّی ءَ گریجویشن پاس کنگ ءَ پد ہم آ بیروزگار اَت۔ آئی ءَباز کوشش کرتگ ات کہ آئی ءَرا یک انچیں با عزّتیں روزگارے بہ رسیت کہ نہ تہنا آ وتی اسپیت پوشی ءَ داشت بہ کنت بلکہ وتی لاپ ءَ ہم شوہاز بہ کنت۔ آ کسان اَت ۔آئیءِ پِس ءَ اے کوڑہ یلہ دات ءُ آئی ءَرا پیر ءُ جنوزامیں ماث ءَ محنت ءُ مزدوری کرتگ ءُ تعلیم دیائینتگ اَت۔ آئی ءَباز جاگہءَ جُہد ءُ کوشش کُرتگ ات بلے بے سوب، نوں آ یک بی اے پاس مردمے اَت، یک جاگہے مزدوری ہم آئیءِ ہاترا مُشکل اَت تہ دومی نیمگا آ حیال کنگ ءَ ات کہ اے تعلیم آئیءِ چے درد ءَ وارت۔ہر دپتر ءُ ادارہے ءَ آئی ءَ حاضری داتگ ات کہ ’’نو ویکینسی ‘‘بزاں روزگار نیست اِنت، نبشتہ اَت۔
آئی ءِ گس ءِ حالت ءِ ہمراہی ءَ آئی ءِ ماث ءِ صحت ہم نوں شرّ شرّ نہ اَت ءُدومی آئی ءِبچ بیروزگار اَت کہ اے پہ آئی ءَ زیادہ فکرمندی گپّے اَت۔
مرچی نعیم احمد وتی حال ءُ پریشانی ءِ تہا یک جاگہے ءَ گوٛزگ ءَ ات کہ آئی ءَدیستگ ات اودا زیادہ رشّ اِنت ءُ مردُمانی مُچی اِنت ءُ ہمے مُچّی ءِ دراہیں مردم غمزدہ ءُ غمگیگ انت۔ جست ئے کت کہ اے چونیں مچی ئے؟
یک مردمے ءَ جواب دات کہ ترا معلوم نہ انت کہ لعل بخش وفات کرتگ۔
’’کجام لعل بخش‘‘ آئیءَ جست کت۔
’’ کم بحت لعل بخش ءَ نہ زانئے ، ہما کہ فیکٹری ءَ چوکیدار اِنت‘‘
نوں آئی ءَرا یاد اتک کہ لعل بخش بیست ءُ چار سال اِنت کہ سیٹھ ءِ فیکٹری ءِ تھا چوکیداری ءِ کار ءَ بُوتگ ۔ آئیءِ دیما یک رُژنے آؤرت۔آ سک وش بوت۔ بلے اے وشی پرچا؟ یک انسانے ءِ مرگ ءَ نعیم احمد پرچا وش اَت؟آ حیران اَت کہ آ پرچا غمزدہ نہ بوت،پرچا چو بے حِس بوتگ۔ بلکہ بے حِسی ءُ وشیّ وتی جاگہ ءَ راست اِت اَنت، بلکہ آئیءَ بے حِسی وتی جاگہ دُرٛست اَت کہ دومی سُہب ءَ آ سیٹھ ءِ فیکٹری ءِ دیما گوں یک درخواستے ءَ حاضر ءُ اوشتاتگ اَت ءُ آ پُراُمید ہم است اَت کہ نوں آئیءِ دیم ءِ بورڈ ءِ سرا نبشتہ اَت۔
’’ایک ویکیسی خالی ہے۔ ‘’