من ءَ بوت کنت اے سما نہ بوتگ کہ من پرچا گوں آئی ءَ وفا کتگ،دوست داشتگ،گوں ھمائیءَ مھر کتگ،ھمائی ءِ نام ءَ ارس ریتکگ اَنت- وتارا ساڑینگ نہ زانتگ- اے چے بوت گوں من؟ ھچ سما ءَ نہ بوتگاں کہ پرچا چو بوھگا انت؟آ گوں من مھر کنگ ءَ انت یا ناں؟ آ مھر ءَ زانت کہ ناں، چم بے وابیءَ سُھرکتگ انت-انارکانی جلوہ تاموریں مُجاں گپتگ انت، پیشانیگ ءِ کرچک گیش بوتگ انت- انچو ارس ءِ ریچگ ءَ چماّنی اُردگ ریتکگ انت- گمان ءِ ھد ءُ بیلاں زند ءِ ساھتے ھم نہ گوستگ کہ پہمت بہ کناں آ منی چنچو لوٹوک انت- آ گوں من چے ھد ءَ داں مھر کنت،بس منی چم تھار اتاں،اے زانگ ءُ زانگ ءِ تھا وتی وھد ءِ مزنیں بھرے ببا دات- جیڑگانی کلات بست- اوستانی منزل شوھاز کت،سما نہ ات کہ چشیں زمین جمبّے کئیت ءُ منی زندمان ءِ بھارگائیں اُمیتاں کلکوچ کنت ءُ گوز ایت جیڑگانی زِر ءَ تماہانی جوڑ بوتگیں میل ءَ بُڈ دنت ءُ کشیت،من نہ زانت زندگی منارا چو بڈّگ ءَ انت- ھَمُک روچ آئی ءِ یاتانی تھا زند ءِ نُگرہیں ساھت ببا دات انت-
اگاں بس ہمنچو بزانتیں کہ مھر ءِ ھد ءُ سیمسراں چپ ءُ چوٹ مان،وفا ءِ جند دروگیں چیزے،ھچ سرپد نہ اتاں کہ دنیا ءَ ھرچی ھست آھانی نام بے وفا انت- دراہ بے وفا انت کس ءَ وفا نیست گڈی ءَ اگاں نزانتگ ات ھم جیڑھے نہ ات کہ جند ھم بے وفا بوت کنت،ھدا مہ کنت باندا دگّے ءِ کش ءَ گاڑی ءِ چیر ءَ بیاہاں ءُ پد ءَ بدن ءِ بھراں چہ زبھر بہ باں کہ اے ھم بے وفا بوت کننت،پدا من سرجمیں زند ءَ ایوک باں، پرچا اے سوڑگ گوں وتا نہ کت کہ آئی ءِ گور ءَ امبازاں دگہ کسے بوت کنت ءُ آئی ءِ جودے ءِ ارماناں پیلہ کنت-
پرچا نہ جیڑ ات کہ من ءَ یل دنت ءُ دگہ کسے ءَ گوں مھر کنت- آئی ءِ انارکانی جلوہ ءِ شیدائی بوتاں، خماریں اداہانی جیڑگاں سھتے ھاموشی نہ زانت،یک دمانے ھیالانی دنیایے آئی دیدار ءَ نہ بوتنت،بس ھر دمان آئی جیڑگانی بنزہ کتگ ات، ھیالانی تھا ھمائی بُتے جوڑ کتگ ات، آئی ءِ آھو دروشمیں بالاد ءِ عکس دیما ایر ات ءُ زلفانی چاگرد ءَ تماہانی کلاتاں گوں مھکمیں دیوال بندگ ءَ اتاں،زلفانی بندی جاہ ءَ دنیائے سازگ لوٹ ات- اداہانی جنت ءَ زندگ بوھگ ءِ جھد کت،بالاد ءِ ھنکین ءَ شپ سھار کنگ ءِ امیت واھگانی دامن ءَ بست انت،شہکور ءَ اوژناگ بوھگ ءِ تما ھیالانی چادر ءَ گرنچ دات، اَمبازانی زِر ءَ ودارانی شپ سمبھینگ ءِ جھد کت- لنککانی شم ءَ وھد ءِ پرکیپیں روچانی چارگ ءِ پال گیڈ ءِ پیشانی لمب ءَ بست ءُ آپ دات انت- آئی ساھگ ءِ ملپداں امروز ءِ وش کوشیں سمین نہ ساریت- من پرچا نہ زانت کہ من وت ہستاں،من ھم پُر لذتیں جہانے ءِ ھدا وتی تھا جاہ داتگ-
منی گڈی ءَ اے سرپد بوھگ کہ آ زمانگ ءِ بے وفائیں چاگرد ءِ آدینکے، من پرچا وتی اندر ءِ لذّتان ءَ سرپد نہ بوتاں- آئی گْور امباز ءِ ھما ساھت کہ یک دمانے ءِ وشی یے ات- من ءَ چہ وتی جند ءَ جتا ءُ گستا کت ئےِ-نوں چیا جیڑگ ءَ آں کہ دوبھرے تھا بھر بوتگیں انسانے بوتگاں- من چیا وتی اندر ءِ انسان در نہ جتگ کہ من ءَ کسے چہ وتا بیگواہ کنگ ءَ انت-
من اے پیمیں دردے وتی تھا جاگہ دات ءُ رودینیت- مھر ءِ جنگلاں درچکانی ساھگ نصیب کے-بلے پدا چون بوت کہ من وت ھما زمستان ءِ تاکریچیں درچکانی ساھگ ءَ نپت ءُ بیر دیست انت- من دنیا ءِ دْراہیں امیت کلکوچ کتنت کہ من اے سرجمیں ساھتاں متا ءِ چاگرد ءِ زیارت ءَ دزگٹ اتاں- چاگردے ٹہینگ ءَ اتاں- چاگرد ءِ تھا وتارا سمبھینگ ءِ بے سوبیں جھدے کنگ ءَ اتاں-
اے چی یے کہ گوں من بوھگ ءَ ات ءُ من بے سمائی ھمے ساھتاں آئی ءِ مھر ءِ واھگانی ھنکین ءَ جلوہ ناک کنگ ءِ سرجمیں جھدے ءَ گوں دزگٹ اتاں-
من ءَ چیا اے سما نہ ات کہ زِرگوات بیگاہ ءَ دْروہیت ءُ شپ بے نامیں تھاری ءُ بے بنجلیں میتگے ءَ کاریت- منی اے ہستی ءِ انسان ءَ امیتانی چاگرد ءَ بانداتے ءِ شوھاز ءَ آئی ءِ انارکانی ساھگ ءَ ساھتانی گوازی بندات کت- وتی مھروانیں بانگواہ ءِ سمینیں کوش ءِ لذّتاں پرچا بے تاھیر نہ ات کہ شموشگ ءَ پد وتا سمبہینت کت بہ کنت-آئی ءِ بے مہریں ساھگ ءَ دو روچ ءِ بے وفائیں امباز وتی تھا چون ءُ پرچا جاگہ داتگ اتاں،منی تہ ءِ چاگرد ءَ اگاں اے نیمون بہ کتیں تاں الّم من اے جیڑتگ ات کہ آ پہ نصیب زندگ انت ءُ من پہ وتی ہستی ءِ انسان ءِ شوھاز ءَ ،منی ہستی منارا منی سوڈگانی تھا زندگ کنت-پدا ما دوھیں ھور بئیں- من آئی ءِ دیما اوشتاں ءُ دستاں پہ ھمائی بنداں ءُ ھمائی ءِ سجدگاں کپاں،تاں آ الم گند ایت-من ءَ پہمیت ءُ گوں من ءَ مھر کنت چیاکہ آ منی تھا گوں من ھور بیت پدا من آئی ءَ چو تئی وڑءَ آزمان ءَ جمبرانی ابیلاں،تندورانی تھا،تین ءُ آس ءِ سرا ھچ جاہ ءَ شوھاز نہ کناں، ھر وھد ءَ آئی ءَ مھبت کنگ ءَ باں، مہروانیں چاگردے ٹہینگ ءَ باں، اھد ءِ ملّاھے من ءَ ھچ ھساب ءَ ٹگلینت نہ کنت- مسیت ءِ پانپاھی ءَ پرمات نہ کنت- من ءُ آ وتی ٹہینتگیں چاگرد ءَ دنیا ءِ گماں امباز کنیں- وتی ھست بوھگ ءِ شوھاز ءَ درکپیں ءُ پشکپتگیں ھمراہ بس وتی بے وفائیں جود ءِ امبازاں زَریت کہ پہ لھتے ساھت ءِ مھراں پد بے مہری ءِ چولاں گار بیت ءُ من گوں آئی ءَ سوڈگ ءَ باں کہ آ منی سوڈگانی تھا منی ھمراہ انت ءُ من ءَ گوں کدی بے وفا نہ بیت- آ منی اُمیتانی تیاب ءَ بے نپیں کلکوچی ئیگ ھساب ءَ نہ کنت-
سئے ماھی ساھیل حب نومبر تا جنوری 2013/2014