دیر انت کہ یکے ہر روچ کیت منی آ تراپ ءَ دُور اُوشتیت من ءَ چاریت ءُ انچو بیگواہ بیت کہ کس نزانت کجا شُت ءُ نا آئی ءِ آیگ ءِ سما بیت ءُ نا وہد ءُ پاس ئےِ ہست ۔
من ءَ دیر نہ انت کہ من اے دمگ ءَ اتکگاں ۔ چنا ہامنی کسے گار انت ۔ من ہمائی ءِ پد ءُ رنداں کپاں برے جاہے ءَ رواناں ۔ نزاناں چی ءَ من ءَ مدام ہمے گمان بیت ۔ ہما دمگ ءَ کہ من داراں ، اوسام کناں ، گُشئے من ءَ ہمائی ءِ بو بیت ، منی نزّ ءَ گُشئے ہمے جاگہ ءَ ہمے ٹک ءَ اگاں ناں بلے ہمے دمگ ءَ الم اتکگ یا وَ ہمینگریں ۔ اند ءُ نا اند ءَ کیت یا وَ کسے منی ہال ئے دنت آ وتا الم کاریت ۔ چشیں روچ نیست کہ چہ دریگ ءَ سر نہ کشاں ءُ چشیں شپ نہ گوزیت کہ من دروازگ ءِ دپ ءَ ننداں داں دیراں آئی ءِ راہ ءَ نچاراں ۔ انچیں براں من ءَ انچش آئی ءِ اومان زیر انت کہ دل چہ جبین ءَ در کیت ، ءُ من زار جناں گریواں پریات کناں ، پدا کہ بے وس باں تہ منی چماں کُل بے وس انت ، بے مردم انت ۔ درستیں مردمانی گوند کشتگ انت ءُ گوہتگ کنگ بوتگ انت – یک ترسے ءِ آماچ انت – من کئی کئی در نہ ٹُکتگ – ہر کس وتی تُرس ءَ گار انت ءُ کس منی کُمک ءَ ساڑی نہ انت۔
ہمے دماناں منی بروسہ چہ ہدا ءَ ہم پرشیت ءُ شیتان منی پُرگ ءَ سوار بیت ءُ من ءَ بڈیت کہ بگش توبہ نعوزبہ الله ہدا ہم بے وس انت چو وتی کپن پوشیں گوہتگ کتگیں مردماں ، بلے پدا شیتان ءَ اکل کناں ءُ چہ آئی ءِ دست ءَ وتی رد ورگ ءِ پہلی ءَ چہ وتی رب ءَ لوٹاں ۔
باز براں ہمے گڑ ءُ منجانی تہ ءَ کسے کیت ءُ در ءَ کہ ٹُکیت یا وَ گواتے ، دلوتے، یا رستر ے ءِ پرمُشگ ءَ توار کنت تہ من انچو گشادی ءَ پاد کایاں کہ گشئے من ءَ کسے چو مُرگ ءِ پُٹ ئیگ ءَ بال دنت ، وہد ے در ءِ پچ کنگ ءَ پد کہ نا امیت باں چو نو منیں سنگے ءَ ماں جُہلیں گْورمے ءَ ایر ننداں ءُ داں دیراں انچو ملور ءُ مونجا باں ، ہورک باں تہنا بان پدا وس وسانی جہانے جہہ جنت ءُ من ءَ گوں وت ءَ ہوار گیجیت ۔
مرچی کہ لوٹ ات چہ ادا در بکپاں کہ من ءَ دیر ات ادا اتکگ اتاں ، بید ءِ منی گُمان ءُ وس وساں راستی ءَ آ ادا ہم من ءَ دست کپگ ءَ نہ ات – من چہ وتی جاہ ءَ درکپگ ءَ یبرا منی چم ہمائی ءَ کپت انت ، کہ مدام اتکگ ات منی آتراپ ءَ دُور اُوشتاتگ ات ۔
بلے مرچی آ باز نزیک تِر اتکگ ات ءُ آ من ءَ ، ءُ من آئی ءَ چارگ ءَ اتیں انچو گمان بوت کہ ما ہردک یکے دومیگ ءَ پجارگ ءِ جہد ءَ اتیں – منی دل ءَ اتک کہ جُست ئےِ بکناں ” تو کئے ، چم من چے لوٹ ئے؟ “۔
بیت کنت کہ آئی ءِ ہم کسے چو منی ءَ گار انت کہ ہمائی ءِ شوہازگ ءَ آ ہم در کپتگ ، چو من ءَ شپجاہ ءُ روجاہانت – ایشی ءَ پیش کہ من ئےِ جُست بکناں یبرا انچو بیگواہ بوت کہ من وتی دست سرءَ کُت ءَ نشتاں کہ اے جنے ات یا منی گمان ات ، آئی ءِ روگ ءَ پد منی تکانسری گیش ودان بوت – من کہ آ شر یات کُت – داں من وتی لوگ ءَ درایگ ءَ بگر ءُ داں آئی ءِ یبرا چو دیم ءَ کپگ ءَ ءُ پدا چو نزیک ءَ گندگ ءَ اے وہد ءَ کہ من گوں آئی ءَ گپ ءَ اتاں من آئی ءَ ایرت ایرت ءَ چارگ ءَ اتاں ہم ، آئی ءِ چم ، پونز ، گوش ، میداں بگر داں پاد ءِ لنککاں درا کل منی وتی جند ءِ چارگ ءَ جنگ ءَ اتاں کجا ؟ منی جندگ ئیگ اتاں ۔
من یبر ےپدا وتی اُرد بوتکاں ءُ روگ کوتا کت ءُ چیز ے وہد ہمدا مہتل بوگ ءِ اردہ کُت – منی شپ ءُ روچ ہما داب ءَ گوں منی ہر روچیگیں دلمانگی ءُ پٹ ءُ لوٹاں گوزان اتاں – بلے اے بری گُشئے دل ءِ کُنڈے ءَ یک اوستے امیتے ءَ جاگہ کتگ ات – گوںہمیشی ءِ اے رندیگیں نزیک ءَ چہ گندگ ءُ پجارگ ءَ ۔
نی من بس وتی اوست ءُ امیت گوں ہمیشی ءَ بندوک کتگ اتاں ۔ نا زار جت ءُ نا دریگ پچ ات ءُ نا دروازگ ءِ ٹُکگ ءِ امیت دل ءَ داشتگ ات – بس گوں دلجمیں ودارے ءَ وتی آتراپ ءَ اتکگیں کس ءِ راہیگ اتاں ۔
پدا ہمے میان ءَ یک روچے اتک کہ اے جاگہ ہم ہورک بوت دریگ ءُ دوازگ پہ مدامی بند بوتنت – لوگ ہورک ، پیژگاہ ابیتک بوت ءُ کس نیست ات ۔
بس گوات ات کہ کشگ ءَ ات ، دلوت ءُ رستر اتاں کہ دروازگ ءَ گورموش دیگ ءَ اتاں –
ءُ ہمے آتراپ ءَ دگہ یکے دگرے ءِ سراپ ءَ ات ۔