موسم بہار مِچ ات-کیچ ءِ بازار سرد ات-ءُ جمبری شینک ھرنیمگ ءَ تالان اتنت ءُ نود نرم نرم ءَ شنزان ات- آ نیمگ ءَ جمبر ماں جوسک ءُ کوہ مراد ءِ کوہ ءِ سراں اوں تالان اتنت ءُ برے برے سر ءُ چیر بوہان وتی نگورًتی ءِ شون اش دات- بلے اسل ءَ آواں اے وش ایوش ءَ گواراں سنج بندی ءِ دو پیلو کناں دیم پہ ھوشاپ ءُ بالیچا ءَ مُچ گونگیں کاروان ءِ دیم ترّینت- اے ھزار مرادیں موسم ءَ چہ کیچ ءِ بازار ءِ گوکاں اوں پنچ ءُ دہ ءَ ھور اَت-ءُ گوکانی اے گورم دروشمیں مُچّی ءَ یک چاگردے ھمدپی ءِ شون دات ءُ چہ گوکانی اے وڑیں دلجمیں گردگ ءَ ھمے پدر بوت کہ اے شھر ھمے گوکانی وتی انت- اے ھند ءِ میر ءُ معتبر اش لیکھ ات-ءُ پہ بے پروائی ءَ منگھے ءُ شانے گشت انت-
کدی کدی یک دومی اش چَٹ ات-ءُ وتی مھر ءَ ھنچو بڈ اتنت-ءُ چہ جہان ءَ بے سُد بوتنت کہ کشک ءِ نیام ءَ مچی کناں سجہیں راہ اش گٹ کرت-
اے ناھودگیں جاور ھروھد سک ات- پرچیا کہ چہ آوانی واری کشیاّں پد گوک وتی لِٹکاں- اے نیمگ ءُ آ نیمگ ءَ شیکنیناں پہ ناز ءُ ٹہل چہ راہ گستا بوت انت-
آ گوک چو شاہ تبیں واجہ کار ءَ اے بہار مچیں موسم ءَ ملان رواں اتنت ءُ ھنچو زانگ بوت-کہ آوان ءَ جہان ءِ ہچ غمے پر نہ انت ءُ من پہ ھبکہی آوان ءَ ھورت ھورت ءَ چارگ ءَ اوں-منی جند مرچی سک گل ءُ بال ات-چیاکہ ما دوشی پہ سوب مندی سے دزّی کرتگ ات-
کہ چہ آواں یکے آفیسرے لوگ ات- کہ ما آئرا کساس ءَ شری ءَ روپتگ ات-ءُ دو دگہ دکان اتنت کہ چہ آواں یکے سہر ءِ دکان ات-ءُ دومی لس ھمروچی چیزان ئے ات- ءُ پہ سواری یے اوشتاتگ اتوں تنکہ”بالیچا ءُ نظر آباد ” ءَ پہ اسپتیں پوڈر ءِ گی بُرواں- واتری ءَ من ءَ سنگتاں راہ ءِ نیام ءَ ھال دات کہ جوسک ءِ گور ءَ مروچی بادینی سرکار باز جنبش ءَ انت- ھرکس ئے دیم ءِ کپت پونز ءُ گوشے کنت-
“پرچی ءَ،،؟…من وتی جوسک ءِ سنگتان ءَ جست کرت-
اڑے چہ ھمے دوشی ایں دزّی ءَ مرد ءَ باھند کرت ءُ مزنیں “فورسے” لوٹائنتگے ءُ گشتگے تنکہ من اے دزنگپتگ انت ایمنی ءَ نہ نندیں،،آواں پہ نا امیتی پسّو دات- گشت اش-اے وڑیں جاوراں پما دیمی رؤگ نہ بوتگیں ھبرے ات پمیشی ءَ ما گوں- سنگتان کیچ ءِ پُل ءِ چیر ءَ شتاں ءُ گوں وت ءَ گونیں لوجر ءُ ماھی گوں چپٹی ءِ نان ءَ ورگ بنا کرت ءُ گوں ایشی آوار سگریٹ ءِ کشگ ءَ پد جان ءَ مِر مریں بے واکی یے ودان بوت ءُ آ سر ءَ چم چو شیشگ ءَ ترآں جان بنڈ بیاں بوت ءُ ھمے آسری سند اَت کہ ھرکس ءَ وتارا وت بادینی آنی بادینی پگر کرت- وھدیکہ شر نشہ بوتاں گڑا ما دیم پہ کیچ رھادگ گپتاں- ما ھما وھد ءَ چہ بازار ءِ نزیکی ءَ سرپد بوتاں کہ چہ چاریں نیمگاں روژنانی آنی برانز مئے چماّنی تھا چو تیرئگ ءَ پتران بوتنت ءُ شپ ءِ رژنائی پمّن بیمناک ات- پمیشی ءَ من وت ءَ را گوں سایگ ءَ گراں کرت ءُ ھمے بے وتی ءَ من کوشست کرت کہ من ءَ کسے مہ گندیت ءُ پہ وتی چیر دیگ ءَ اوں من چیز ئے گندگ ءَ نہ اتوں- اناگہ منی چم سڑک ءِ اے کپ ءُ آ کپ ءَ وپتگیں گوکاں کپت کہ آ جاگہ جاگہ وپتگ اتنت من چہ ساہ ءِ ھولہ ایشانی نیام ءَ وتارا چیر دات-
پرچیکہ امشپی ھر رژنائی امار ءَ ھما وانی روک کرتگیں گندگ بوت-
ھما رژنائی کہ آئی مارا شوھاز ءَ اتنت- ھمے گوکانی نیامجی ءَ رؤگ ءَ پد مارا ھچ سُد ءُ سما نہ بوت کہ ما کجاہاں-
یک وھدے چوش سما کرت کہ منی پُچ گوکانی لِڈ ءُ گندگ آں مین انت ءُ منی جند لھتیں سپاہیانی نیام ءَ تچک وپتگوں آ من ءَ پہ زہر ءُ ناوشی چارگ ءَ انت- آوانی اے وڑیں چارگ گنداں من ءَ گوں وتی جند ءَ بد اَھت- چہ ایشی ءَ پیش کہ من پادبیائیں یکّے ءَ من ءَ پہ چست بوگ ءَ ھکل دات ءُ من زوت زوت بُست کرت-من آئی گپے وازمندگ ءُ آھرا ھورت چاران اتوں کہ آئی من ءَ گشت: بُرواں کہ شمئے پانگیں گوکاں شمارا چیر دات نکرت….من زانت کہ تئی دل گشیت کہ وتی آ دگہ سنگتاں بگندیں- بُرواں کہ آ مچیں ….واجہ بادینی ءِ گور ءَ وتی ودار ءَ انت-
گوں آئی اے ھبر ءَ من ءَ اولی وار اے باور بوت کہ من پہ ءِ ھبر ءَ پگر کنگ ءَ رد گشتگوں کہ اد ءَ ایوک ءَ ھر ءُ گوکانی واجہی انت-،،