مھر

منظور بسمل

“اماّں! زات ءُ زریات چی یے؟،،

“ترا مزنیں جست ءُ پرسے وش بیت تو منی سر ءِ سُکّت برتگ-ھمے کہ تو چہ لئیب ءَ کائے منی سر ءَ جُستانی کرپدانکاں دْرد کنئے-ہیراناں مُش ءُ گد ءَ ڈکے بجن،بلے تو وتارا “ناہ ءُ شیرے ” کتگ-

“مرچی منی جُست ھمےیک انت اماّں، بلے پسّہ یے سرجمے ءَ لوٹاں،مئے زات ءُ زریات چیا مستر انت چہ سکی زہی ئیگ ءَ،، گوھر ءَ پہ بزّگی وتی جست ءَ را زور پردات-

“گوھر تئی پیمیں گنوک نیست ءُ مبات،

“چم دو ءُ تو یک” کول ءُ ماسگی یے ءِ کجا شر بئے- منی ھوش تو چہ پِڑّ ءَ پرینتگ- نوں بلے شری ءَ دلگوش ءَ گور کن- تئی واجہیں پت کلمتی ہوتے ءُ من ھم چہ مات ءَ ہوتے آں ءُ پت ءَ رِندے آں ءُ تئی سکی ءِ پت کلاچی “سْیہ پادے” ءُ مات ئےِ “دارکارے” “انگت دگہ لوٹ ئے اگاں بس انت-،،

“اماّں! زی بیگاہ ءَ من ءُ سکی ءِ گھار سکینہ ءُ سکی ملک ءَ دار ءِ چنگ ءَ شتیں-من ءَ کنٹگے لگ ات-سکی ءَ اوں لگ ات- مئے دوھینانی ھون سُہر اتنت- من ءَ تورت آئی ءَ ھم تورت- درد ءُ وشی کہ ھرکسی یک انت گڑا پرک ءُ تپاوت گھتری ءُ گنتری،کستری ءُ مستری،مئے وتی وساچیں جوڑ شت انت ماتی،پہ رنگ ءُ سورت ءَ، انگت پہ راستی چہ ما،دہ سری شرتر انت،دل ئےِ مستر ءُ پراہ ترانت-روح اش گوں ھرکس ءَ پچ انت-من اشکتگ کہ کسانیں گدان ءُ گسانی تھا مزنیں مردم ودی بیت ءُ برز ءُ بلندیں ماڈیانی تھا کسانیں مردم-،،

“بِلّ! وتی اپلاتونی ءَ گوں وتا بدار اڑالیں اھمک- تئی زبان چو کورئیگ ءَ ھار انت-گپ ءِ ڈول ءَ نئے- بنامی سیاہ ءَ نہ گشئے جنیں چک ئے،وَ،ھبر شررنگی ءُ بدرنگی یے نہ انت…اگاں چش انت گڑا اپس ءِ چک کسانی ءَ سک بدجلواہ انت ءُ ھر،سک زیبا انت- بلے گُرک کہ مزن بیت- بجّیت- بلے اپس تزکّیت ءُ براھدار بیت-تو تنیگہ زھگے ءِ نزان ئے کہ نیک ءُ بد چی انت-پیرنیاں منی چک گپ پدا نئیشتگ-

“چہ چلّر ءُ لیگاریں پتاں گرانازیں جنکّ پیداک نہ بنت-ءُ چہ دودانکی ایں ماتاں ھسدیگیں بچک-،،

“ھو اماّں! تئی راست انت،،ما مگیم ءُ زرداریں آ گریب ءُ نیزگار انت-ما ھماہانی سینگ ءِ گلزمین ءِ سر ءَ زوراکی ءِ ننگار ایرداتگ ءُ”زرکشار” پادکتگ،راستاں ناں؟،، گوھر ءَ پہ ھیران ءُ ابکہی پرس ات-

“پادا! تو سک سُسل ءُ ریٹائے،مارا ھدا کسی واستیگ ءُ واستیگ مہ کنات،ھر مرگ بال ء وت- اگاں کم زاتے وتارا شر زاتانی ھمکش ءُ ھم درور بہ لیکیت بزاں اپس ءُ کَڈک ءِ نال کنگ ءِ کِسر انت-اے درستیں ھبر ترا سکینگ ءَ سوج داتگ انت مزنیں آیت ءُ سرّاپیں جنکے-“گورم ءِ نہ سریں گانڈو ماں-،،تو دمپرگ ءَ ھمراھے ببئے- تئی پوست ءَ نہ کشّاں، کلیگ نہ کناں منی نام نہ انت شاری،،

وھد ءِ چہریں پرّگ پہ کس ءَ نہ مہتلیت- کسان پہ ورنائی ءِ زیبائیں بازار ءِ سواد ءَ رھادگ انت ءُ ورنا پہ پیری ءِ ویرانیں لد ءَ سر جنان انت- گوھر ءُ سکی ءِ کودکی لئیب ءِ گوازیاں- مھر ءِ پاک ءُ پپتیاپیں رنگ زرت-
“واھگ ءِ پل کہ سْرپیت پل سْرپیت بوھے زریت

مھر اندیم نہ بیت پُلّیں نکابانی پدا”

گوھر ءَ ھرشپ پہ سکی ءِ نیاد ءَ وھد کش ات-گشئے ھمک شپ ءِ دومی پاس گوھر ءُ سکی ءِ دل ءِ آسانی “توسگ”ءُ “جمبورگ” ءِ واستا جوڑینگ بیتگ یک سیاہ ءُ تھاریں نیم شپے ءَ دوھیں ھلوت ءُ سُک سک ءَ اتنت- سکی من ءَ کسی پرواہ نہ انت ابید چہ تئی گران بھائیں ساہ ءَ-

منی جگر ءِ کپ تو منی نماز ءُ دین ءُ کلمہ ءُ ایمان ئے،منی ارواح ئے،بے تو ،زند ءِ ھیالگ پہ من سک گران انت بلے لاچاراں-من ءَ زمانگ ءِ رہ بریں ھش ءَ مَیدھیں آرتیگ ءَ دْرشتگ-

“بس تو ئے گل منی ارواہ ءُ منی ساہ ءِ بدل زاناں بے سیتیں زمانگ منی پادار نہ بیت-،، گوں گرمیں امبازے ءَ سکی ءَ روکیں دل ءِ واھگ درشانت- گوھر موم ترّ ات-

“سکی!بے وھدیں نی رواں-،،

“چو اشتاپی مبی کہربا بدن-میتگ ءِ مردماں گوں مردگاں شرط بستگ ءُ وپتگ انت-،،

“مہ ترس،بانک کہ من تو گناہ ءِ نیت ءَ نہ یتکگیں- مئے روھانی مھرے، پاکیں اِشکے- من چہ تئی چہرگ ءَ ھدا ءِ جلوہ ءَ گنداں-گوھر،نی منی شموشگ ءِ جھد ءَ بکن-اے منی واک ءُ وسی گپے نہ انت کہ پتو وتی ھبر ءَ بیاراں-بلے اے کول ءُ سوگند انت کہ پتو تاں قیامت ءَ ودار کناں-،،

گوھر ءِ آسکی دیدگاں دوترمپ ارس انارکانی سرا بالینت-دیم پہ گورجیگ ءَ-

“سکی! اے متاچاں منی ارسانی جنازہ گون انت-تو من ءَ چیا وتی کت نہ کن ئے-بے بلا بات-بلکیں تو پہ وتا دشتارے نامینتگ-پہ لرزگ ءُ لپرزگ پرس ات ئےِ ءُ-

“اناّں دیدگانی نور! من ءَ چشیں گْوندو مدئے-

“چہ دیدگان زبہر منی زندگی بہ بات چہ تو ابید یکے اگاں پہ وت درچناں-،،من پمیشکا پتو دل ءَ زرت نہ کنان کہ ما کم زاتیں ءُ شما شر زات ات-“چہ من باز نزیک ءُ باز دیر ئے تو،،

“سکی! چشیں دلبُرّیں تنز مکن کہ منی ساہ دربئیت-،،

“ھو!/زند ءِ بدل،،سکی ءَ پکرمندی پسّہ دات-

——————————

شاری او شاری پاد ءَ پاد ءَ گوھر بیگواہ انت.اللہ …ال اوہ…بلکیں پٹّے ءَ درآتکگ-،،پہ گھاسگ ءُ نیم وابی شاری ءَ پسّہ دات-

“دو شریں کلاک بیت کہ من ءَ بُست بوتگ- تِں من آگہاں ادا نہ انت-،،

گوھر ءِ پت کیّا ءَ پہ زھرکنی درّائینت-ءُ دراتک”اٹیلی” ءِ دروازہ تیریں وتاس یے گورگیج ات- کسانیں بتی یے گون ات-

“سکی سیاہی ہے پیداک انت-،،

“ھچ مگش اے تھاری ءَ چم پہ چم ءَ میم نہ بیت-مارا چوں گند ایت-،،

بتی ءِ مرمرانکوئیں رژن ءِ لکیر ءَ شپ سیاہی ءِ جبین درت ءُ گوھر ءِ “نورآستگیں”دیم ءَ شہمت-بلے سے سوب بوت-چیاکہ گوھر ءِ پت ءِ چماں سیاہی آرت،بتی ہے کُشت وتاس یے کشّ ات- زد ئےِ زور پر دات- نزیک ءِ کوہ ءُ میتگ ءَ سھدار ءُ بے ساہ پچ لرز اتنت- چار انگریں تیر ءَ گوں،دو برپ گونگیں ایکار،بل ات، ءُ دو ارواہ ءَ بال کت-

مھر ءِ سوبینیں راجدپتر ءِ دلبند ءَ دو نمیرانیں نام ءِ گیشی بوت-

ماھتاک بلوچی جولائی 1993