بازخانسارتیں بیگاہے اَت۔ دلءَ حب کت کہ پہ سیلءَ دربیایاں۔ کاپی ء ُ کلم زُرت اَنت ء ُ سرگپتاں۔ دیم پہ تیاب گْورءَ رَہ گپتاں۔ کلم چہ کیسگءَ دَرکت کہ یک کاگدے پہ وتی گسر بیتگیں دوستءِ نامءَ لِکّاں۔ وہدے من کاپیءِ دپ پچ کت گڑا کلمءَ گشت: ’’منا مَس (سیاہی) مان نیست۔‘‘
کلمءِ ہمے توار وہدے منی گوشاں کپت من حشک سیاہ بیتاں۔ء ُ لکّگءِ حیال ہم منی دلءَ چہ دَراتک۔
من کلمءَ را گشت کہ من نی ترا وتی کیسگءَ نہ کناں۔ بلکیں ترا اے زرءِ تیابءِ دپءَ مِکّ کناں۔ بِلّے ترا اے زرءِ تانجویں چَول گْورگند جن اَنت۔ بِلّے اے زرءِ سٗوریں آپ تئی بالادءَ ساڑین اِیت۔‘‘
من گوں ہمے حیالءَ کلم زرءِ لَمبءَ مِکّ کتء ُ دیم پہ وتی میتگءِ نیمگا دات۔ وہدے من مُدّتیءَ رند گوں وتی جُہلانکیں حیالیءَ سرء ُ چیر ہمے تیابءِ لَمبءَ رستاں تہ چم منی یک سبزیں دْرچکیءَ کپت اَنت۔ من حیالءَ کپتاں کہ اے ہما جاگہ اِنت کہ ادا یک وہدے من وتی بے مسیں کلم مِکّ کتگ اَت۔بلے پدا من حیران بیتاں کہ اے چونیں اسراریے کہ اے زرءِ سوریں آپءِ توکا اے سبزیں دْرچک رُستگ۔ دلءَ گشت برو ہمے سبزیں دْرچکءِ چیرا۔ من گام جنانءَ شتاں ہمے دْرچکءِ کرّاء ُ دْرچکءِ ڈولداریں تاکانی چارگءَ لگتاں۔ داں دیست کہ دْرچکءِ سبزیں تاکانی سرا ’’شات‘‘ نبشتہ اِنت۔ ء ُ اے تاکاںچہ اَنچیں وشبوے پیداک اَت کہ دل گلءَ بال بوت۔ ء ُ دْرچکءِ ہمک ٹال گوں دومی ٹالءَ واس گرگءَ اتنت۔ زرءِ گوات دْرچکءِ ہمک ٹالءَ را لُڈّینگءَ اَت ء ُ یک اَنچیں سازے دْرچکءِ ہمے ٹالاں چہ پیداک اَت کہ ہمے سازءِ ہاترا زرءِ کاشُکء ُ کٗولگراں وتی سر چہ زرءِ سٗوریں آپءَ درکتگ اتنت ء ُ وتی سراں سُرینگءَ اتنت۔
اناگہ درچکءَ چہ آوازے اَتک کہ اَئے بنی آدم! تو چیا چو حیران ئے؟ من تئی ہما بے مَسیں کلماں کہ تو منا وت ہمے زرءِ تیابءِ سٗوریں ریکءِ توکاگوں یک حسدیں دلیءَ کِشتء ُ شت ئے۔ ء ُ من مروچی آدم زاتءِ واستا قدرتءِ رحمتاں چہ یک وش بوئیںء ُ وش سازیں دْرچکے جوڑ بیتگاںء ُ منی ہمک تاکءِ سرا گوں مشکءَ ’’شات‘‘ نبشتہ اِنت کہ اے بدیں دنیا ءِ توکا ہرکجام نادْراہے بہ بیت یا کہ سدسالی آدم زاتے بہ بیت کہ چہ وتی زندءَ بے زار اِنت، آ منی یک تاکے بوارت آ پدا دْراہ ء ُ ورنا بیت۔‘‘
وہدے سرسبزیں درچکءِ ہمے توار منی گوشاں کپت من ہمے حیال کت کہ جلدی برو یک تیزیں تپرے بیار ء ُ ہمے وش بوئیں درچکءَ چہ بُنءَ گُڈّ ء ُ بَروتی لوگءِ پیژگاہءَ مِکّ کن کہ ایشیءِ پائدگ سک باز اَنت۔ من میدان میدانءَ وتی میتگءَ شتاںء ُ یک تیزیں تپرے زرت ء ُ پدا دیم پہ تیابءَ رہادگ بیتاں۔ وہدے من ہما جاگہ ءَ سربیتاں تاں ہچی نیست اَت۔ آ وش بو ء ُ وش سازیں دْرچک گار اَت کہ آئیءِ وشیں بو ء ُ وشیں سازءَ زرءِ کاشکء ُ کولگراں وتی سر زرءِ سوریں آپءَ چہ در کتگ اتنت بلے پدا دلءَ ہمے حیال کت کہ چو بیت کنت آ وابے اَت۔ من پدا وتی دیم پہ میتگءَ داتء ُ روگءَ لگتاں۔
من یکء ُ دو گام جتگ اَت کہ منی پشتءَ یک وشیں توارے اتک: ’’کُج انت تئی حسدء ُ کج انت منی مہر‘‘۔من چَک جت۔ یک شرّنگیں جنکیءَ منی چم کپت اَنت۔ مہکان دْروشمیں جنکءَ وتی مہنائیں گشان زرءِ آپءِ سرا پچ کتگ اَت و سرءِ نشتگ اَتء ُ وتی آبریشمی بیکاں رَندگءَ اَت۔ آئیءِ مہگونگیں دیم چو سہیلءِ استالءَ تْرپگءَ اَت۔ جنکءَ بچکندتء ُ گشت: ’’دیما کِنز۔۔۔ بیا۔۔۔ بیا منی کرّا۔۔۔ بیا منا وتی اَمبازاں بگر۔۔۔ بیا منی آبریشمی بیکاں وتی دستاں گوں سَمار۔۔۔ بیا بیا کہ من تئی ودارءَ نشتگاں‘‘۔
من پسو دات : ’’من اوژناگ نزاناں۔ تو بیا منی کرّا‘‘
جنکءَ پدا وتی گلاب رنگیں رکّ سُرینت اَنت: ’’من ڈنّءَ درنیایاں۔ شمے زمینءِ سرءِ شِلّیں کنٹگ منی نازرکیں پاداں سُمب اَنت ء ُ زمینءِ گرمی منی برپیں بدنءَ آس مان داریت۔ تو وت بیا، ترا ہچ نہ بیت۔‘‘
ہمے گپانی نیامءَ روچ وتی کنڈگءَ ایرکپت ء ُ گار بوت۔ ء ُ سیہ شپءَ وتی سیہ دپیں چادر زرءِ چولانی سرا مان پوشت بلے انگت ماہیں جنکءِ بچکندگء ُ چارگ ءِ حیالءَ گار اِتاں۔من آئیءِ چارگءَ سیر نہ کتگ اَت۔ وہدے من ہوش کت تا سہب اَت۔ ء ُ سہبءِ رولہیں رنگءَ وتی دْروشم بدیں عالمءِ سرءَ درشان کتگ اَت۔
من پدا وتی چم پہ زرءَ شانک دات اَنت تا دیست یک کوہنیں بوجیگے پیداک انت۔ وہدے بوجیگ ماں زرءِ لمبءَ رست تہ من دیست کہ بوجیگ ءِ توکا لہتیں بنی آدم اَنت کہ گْریوگءَ اَنت۔ من آہانی کرّا شتاں ء ُ پہ حیرانی جست کت کہ شما چیا گْریوگءَ اِت؟ چمیشاں یکیءَ پسو دات کہ ’’یک وش رنگیں جنکے مئے دیما یک مزنیں پاگاسیں ماہیگیءَ وتی دپءَ کتء ُ دیم پہ زرءِ جُہلانکیءَ بُرت۔ ہمے وہدءَ آ شرّنگیں جنکءَ مارا گوانک جت کہ بیا اِت منا چرے ملکموتءَ بہ رکّین اِت بلے ما ہچ کت نہ کت۔‘‘
آئیءِ اے گپءَ منی دلءَ آسے روک بوت۔ من نزانت من کجایاں۔ وہدے ہوشوں کت تہ دیست منی ہما کلم کہ من تیابءَ ریکانی سرا مِکّ کتگ ات، ہما جاہءَ مِکّ اِنت ء ُ گشگءَ اِنت: ’’ کجا شت انت تئی حسد ء ُ کجا شت انت منی مہر؟‘‘
من پدا گوں وتی پشومانیں دلءَ کلم ءِ کرّا شتاں۔ زرتء ُ دیمءِ کیسگءَ کت۔ پدا دیم پہ وتی میتگءَ دات۔