یک شپے من چہ امروزءِ غماں بے غم وش واب اتاںکہ منی گوشاں یک برمشے کپت ۔من جاہ سرِّت ءُ پاداتکاں ۔منی دلءَ انچیں دریکگے زُرت کہ دراہیں اندامء جاں لرزگءَ لگ اِت۔اینگو آنگو چار ات کس نیست ات بلے دروازگءِ کڑی انگہ توارءَ اتءُ گُشئے دریگءَ ہم کسے ترند ترندءَ جنئگءَ اَت۔
من پاد اتکاں میزان میزانءَ دروازگءِ نیمگا شُتاں کہ شبند اَت۔من دروازگ پچ کُتءُ گُشاد گُشادءَ دریگءِ نیمگءَ چار اِت۔داں حُدا…بنیادمءِ نام ءُ نشان نیست اَت۔من پاداں گراں بیتاں پہ لوگءِ پُشتی نیمگا۔اناگہ پدا منی گوشاں ہما برمش کپت کہ آئیءَ منا چہ وشیں وابءَ پدّرہینتگ اَت۔من پہ لپرزگی چم شانک دات اَنت۔داں گنداں دُور سک گستا یک مزنیں کاپِلہ یے روگءَ اِنت۔اے کاپِلہ انچش مزن ات گشئے یک بلاہیں بازاریءَ لڈّ اتگ ءُ روگءَ اِنت ۔ حُدا بزانت اے کاپِلہءَ چونیں کشش یے مان اَت کہ وت سرا وت منی گام پہ ہمائیءِ نیمگا چست بوان بوت اَنت۔اے کاپِلہءِ مردم سک باز اتنت۔ بلے ایشانی گیشتریں بہر گونڈیں زہگ ءُ جنیں آدم اتنت۔ اشاں یک شپ چراگے گون اَت ۔ اے شپ چراگ دراہیں جہاں روژنا کُتگ ات۔ من گوں ہیرت چاریءَ آہاں تپّاسان اتاں۔آہاں گوں وتی ہمراہیءَ پس ءُ گوک میش ءُ گُرانڈ ہم گون اَت گوں۔زمستان اَت ۔گوریچ شیک شیک ءَ کشّگءَ ات ۔ بلے گونڈویں زہگاں پشک گورا نہ اَت ۔ اے مزنیں کاپِلہءِ تہا چھڑو دو کماشیں جنین گون اَت آ دگہ دُراہیں زالبول کساں عمر ئیگ اِتنت۔ مردین گیشتر کماش اِتنتءُ دُراہینانی پوشاک یک وڑین اتنت۔ آہانی کتابی ئیں گُد شپ چراگانی دیمءَ جڑکّگا اتنت۔درستانی رپتار ءُ گُپتار یک آ وت ماں وتءَ سپت ءُ ثناء جنان اتنت۔ آہانی آواز انچو وش ات کہ چد ءُ پیش من وتی عمرءَ چشیں وشیں آواز نہ اش کُتگ۔
من گُشاد گُشادءَ وتءَ ہمے رمءَ ہوار گیتک گوں۔من انچو گوں آہاں ہور ءُ تور بوتاں کہ آہاں سما ہم نہ بوت کہ یکے گوں مئے رمءَ ہوار کپتگ ءُ منءَ وتءَ ہم سُدّیے پِر نہ اَت کہ من چونیں رمیءَ گون آں ۔اے انس اَنت یا جنس۔منی ہوش ءُ سماءَ انچو بال کُتگ ات کہ من نزانت من کجایاں۔وتی جندءِ ہلک ءُ میتگ ،درچک ءُ دار،ڈیمبر ءُ چیل ،ہچ وڑا جاہ نیاورتنت۔گشئے من اے ہلک ءُ مُلکانی مردمے نہاں۔اناگہ من بہہ ءُ بکڑیءَ کپتاں۔من چک ءُ پد بوتاں ،ابید چہ وتی پداں دگہ پدءُ رند ہم نہ گنداں۔اوشتات ہم نہ کناں کہ ٹک ءُ نشان باں۔دمءَ شُت ہم نہ کناں کہ پاد یک بیمیءَ اڑینتگ اَنت۔من لوٹ ات کہ چہ آہاں چندے جُست بکناںبلے زُبان گُنگ اَت۔
من نوں مار ات کہ اے بنیادم نہ اَنت۔اے جن ءُ جاتوگانی کاپِلہ یے کہ من گوں اشاں گوں کپتگاں۔من نوں گار ءُ بیگواہ بوتاں ۔کس منی حالءَ سہی ہم نہ اِنت۔ من وتی دلءَ وڑ وڑءَ جیڑگءَ اتاں ۔وتی پگر ءُ حیالانی تہا گار اتاں کہ یکّیءَ منی دستءَ گپت۔ ہمے رمءِ ہمراہیءَ بران کُت ۔ نوں دُراہیں کاپِلہ گوں منءَ دلگوش اَت۔ منی دل ایر بُک اِتءُ چمانی دیمءَ سیاہیءَ مَانشانت۔نزانت چوں بکناں۔چہ پئیمءَ وتءَ بہ رکّیناں سئے چار ءَ من گپت جت ءُ چم سُہر دات بلے دگہ لہتیءَ منی سرا بزّگ بُوت ءُ آ مکن کُت اَنت کہ ایشیءِ کارءَ کار مَدار اِت۔من وتی پاد مِرّ کنان کُت اَنت بلے آہاں زور منءَ کشّان کُت ءُ گوں وتءَ دیمءَ بران کُت۔یک کسانیں ساہتیءَ رند مئے سر یک مزنیں پراہگیءَ کپت۔ کاپِلہءَ ہمے پراہگیں ڈنّءَ داشت۔ دو کسّءَ زُرت یک بلاہیں گوکے ڈگارءَ دات۔ دمانءَ کُشت،پوست جت ءُ منجلءِ تہا دور اش دات۔بلاہیں دیوان یے جم اِت۔مزن داں کسان یک جاہ نشت اَنت۔ بٹ ءُ گوشت بیت ۔منءَ ہم گوں وتءَ وارینت اش۔سہتیءَ رند من دیست داں ہما گوک اِنت کہ آہاں کُشتگ ات ، پدا زندگ ات ءُ ترگءَ اَت۔من اُبکہ ءُ حیران بوتاں کہ اے چے بیگءَ اِنت ءُ من چے گندگایاں۔چہ ورگءَ پد چاپ ءُ نازینک بوت ۔ڈُہل ءُ ناچ بوت ۔یک وہدیءَ پد کاپِلہ پدا رہگپت۔ من چو گاریں پسءَ آہانی ہمراہ اتاں۔ابید چہ اے وڑا منی کرا دگہ راہے نیست ہم کہ منی سرا ہچ وڑا پِر نہ بوت من کُجایاں۔
بازیں ہوار تواریءَ من آہانی رتکءُ ریچءَ کپتاں ۔منی بیم کم ترّ اِت ءُ منی گویاک ہم پچ بیت۔ دلءَ جیڑ ات کہ ہرچی پہ من ربّءَ آئورتگ ،ہما وڑ بیت۔بید چہ ربءِ کُمکءَ دگہ دستگیر نیست۔من وتی کشءَ یکیءَ کہ آ پہ من مہربان درابوت من جُست کُت۔ ’’شما کئے اِت ءُ چہ کُجا آیگءَ اِت۔‘‘
آئیءَ درّائینت۔’’مَا چہ مُلیبارءَ کائیں ءُ سیرءُ شادہ ییءَ روگا ئیں۔‘‘من کمے ایمن بوتاں ءُ تُستگیں دلءَ بود آئورت کہ آئیءَ منی جُستءِ پسّو دات۔ من پدا وتی زبان کار بست۔’’شما جن اِت۔شمئے دستءَ ہچ کار ءَ دیر نہ بیت ۔ مہربانی بکن منءَ منی لوگءَ سر کن ۔‘‘
’’اشتاپ مکن‘‘آئیءَ گُشت۔ ’’ماہ ءُ سال زُوت گوزنت۔مَاگوں تو انگتہ شریءَ گندوکی ہم نہ کُتگ۔‘‘
منی دل پدا ایر بُک اِت۔گوں آہاں روگ ءُ ربءِ رضاءَ منءَ دگہ درے نیست اَت۔ دیر نہ بوت کہ کاپِلہ یک مزنیں میتگیءَ شُت سر بوت۔ اودا مُچی میڑی سک باز اَت ۔ ڈہُل ءُ سُرنا اَت۔ چاپ ءُ نازینک اَت۔انچو مُچی ءُ میڑی اَت کہ پادءَ ایر کنگءَ جاگہ نیست اَت۔مزنیں دیوانیءَ جم اتگ اَت۔دیوانءَ جُل ءُ گالی چیر گیج اِتنت۔ میانءَ یک تلاہءِ تحت یے جتگ ات ۔تحت پہ وڑے سمہینگ بوتگ اتءُ سرا یک کماشیں مردیے نشتگ ات۔مردءِ آزا انچش نازرک ءُ ڈولدار اتنت کہ منی چماں چُشیں شرّنگی ہچبر نہ دیستگ ات۔من چہ یکیءَ جُست کُت۔’’اے واجہ کئے اِنت کہ تحتءِ سرا نشتگ۔‘‘
آئیءَ گُشت ’’اے واجہ مئے کماش ءُ مستر اِنت۔مئے راجءِ جنّانی بادشاہ اِنت‘‘ من گوں ہمیشیءَ گپ ءُ رپءَ اتاں کہ یکیءَ منی دست گپت کہ بریں ترا واجہ لوٹگءَ اِنت۔منی دل پدا لرزگءَ لگ ات ءُ چماں سیاہی آئورت۔من مامانگ بوتاں آئیءَ پدا درّائینت کہ مہ ترس مہ ترس واجہ ترا ہچ نہ کنت۔واجہءِ لوٹگ پہ تو نیک پالی یے۔آئیءَ منا بُرت واجہءِ دیمءَ اوشتارینت۔زبان منی بندات گُشئے کُبل جتگ ات۔چم چست کُت نہ کُت اَنت گشئے مئیم کُنٹ اَت۔جنانی بادشاہءَ دیم گوں وتی راجءَ کُت ءُ درّائینت۔’’اے بنیادمءَ چے میار زُرتگ کہ شما کشّاں کُتگ آئورتگ۔چہ دیوانءَ چار کس اوشتات ءُ چہ ہمایاں یکّیءَ درّائینت۔’’اے واجہ سک میاریگ اِنت۔ ہمے راہءَ کہ مئے کاپِلہ پیداک اِنت ۔یک جاہے مَا داشتگ ات ءُ زہگ یک کہیریءِ سرا لئیبءَ اتنت کہ ایشیءَ ہمے کہیرءِ شاہ بُرّ اِت ءُ دور دات۔مئے گونڈیں زہگ بُنءَ کپت ءُ پدرد بوت اَنت۔بلے ما اے مردءِ دگہ ہچ کار کار نہ داشتگ ءُ تئی دیمءَ آئورتگ ءُ پیش کُتگ۔‘‘
’’بلے… بلے ‘‘جنانی بادشاہءَ درّائینت۔’’بزاں اے بنیادم مئے راجءَ ترّگءَ ہم نئیل اَنت۔‘‘جنّانی قاضی دیوانءَ ساڑی اَت۔بادشاہءَ چہ قاضیءَ جُست کُت’’تئی شریعت چے شر جنت ۔اے بنیادمءِ سزا چے اِنت۔‘‘
قاضیءَ یک بلاہیں کتابے پچ کُتءُ درّائینت۔’’بلے واجہ ! مئے شریعت ہمے گُشیت اے بنیادم داں ہپت سالءَ قید ءُ بندءِ تہا بہ بیت۔حرءُ گوکانی نپر بہ بیت۔شپے واب ءُ شپے آگاہ بہ بیت۔ ‘‘
جنّانی بادشاہءَ سر سُرینت۔’’ہو تو راست گُشئے ،مارا چہ شریعت ڈن بیگی نہ اِنت۔‘‘ ہمے جیڑہ برجاہ اَت کہ یک کماشیں مردے کہ سک پیر ءُ عاجز اَت ،لٹّءَ جِک دیان چہ مُچیءَ در اتک مئے نزیکءَ اتک۔یک کتابے ہم آئیءِ بگلءِ چیرءَ اَت۔ دیوانءِ مردماں کہ اے واجہ دیست درست پاد اتک ءُ اوشتات اَنت۔من ماں دلءَ حیال کُت۔اے عاجزیں مرد کہ چماں شکست اِنت چہ پیریءَ کُمپ ییءِ در اتکگ ،بوت کنت اے بادشاہ ءِ پت اِنت کہ دُراہیں جن پہ ایشیءِ عزتءَ اوشتاتگ اَنت۔یک جنے منی کشءَ اوشتاتگ اَت درّائینت یے:’’چوش نہ اِنت کہ تو مارگءَ ئے ۔اے واجہءِ عُمر نُہہ سد سال اِنت ۔پمیشکہ چو پیر ءُ عاجز درا بیت۔دُنیاءِ علم ءُ زانت ایشیءِ لاپءَ اَنت۔دُراہیں مُلاءُ قاضیانی مستر اِنت ءُ مئے شرانی جنوک اِنت۔ایشیءِ شراں کس پروشت نہ کنت……بوت کنت اے واجہ پہ تو راہے پچ بہ کنت۔یک تحت یے بادشاہءِ تحتءِ کشءَ جنئگ بوت۔ہمے واجہ نادینگ بوت۔شیر ءُ شربت کنگ بوت۔دُراہیں دروت ءُ درْہباتاں رند ہمے کماشءَ درّائینت۔’’نی منءَ سرپد کن اِت ، جیڑہ چی اِنت کہ مرچی شما درستاں ادا الگاش کُتگءُ یک بنیادمے شُما بزگ کُتگ۔‘‘
درست حاموش اتنت تہنا قاضیءِ زُبانءَ چہر وارت۔’’بلے واجہ!مئے لہتے گونڈو یک کہیرییءِ سرا لئیبءَ بوتگ۔اے مردءَ کہیرءِ شاہ بُرّ اتگ ،گونڈو کپتگ ءُ پدرد بوتگ اَنت۔ ‘‘
کماش ءَ گوشدارانءَ وتی سر سُرینت ۔’’بلے بلے …شُما زہر گپتگ ئے کہ اے مردءَ شُمئے گونڈو چہ چہ کہیرءَ چگل داتگ اَنت۔ بلے شما اے گپءَ منءَ سرپد کن اِت کہ آئیءَ گونڈو دیستگ اَنت بزاں کزدن دوَر دیائینتگ اَنت۔ ‘‘
یک ییءَ گُشت :’’ اناں واجہ ! اے بنیادم مئے گندگ وتی جاگہءَ مَارا مَار اِت ہم نہ کن اَنت۔‘‘
’’اگاں بنیادم شمارا دیست نہ کنت گُڈا اے مرد چوں ملام کنگ بیت کنت‘مُدام حقءِ پیسلہءَ بکن اِت‘یک روچے مارا شُمارا ہم حُداءِ دیمءَ پیش بیگی اِنت‘‘ کماشءَ چہ وتی بگل ءَ یک زنڈیں کتابے کش اِت ،ہیرت ہیرتءَ چارگءَ رند کتاب ءِ دیم بند کُت۔’’منی شریعت گُشیت،منی پیسلہ ایش اِنت کہ اے مرد ہچ میاریگ نہ اِنت ،اے مردءَ ہمے دمانءَ بر اِت وتی ڈیہہءِ سر کن اِت۔‘‘
جنّانی بادشاہءَ گوں کماشءِ ہوءَ ہو کنان منءَ منی لوگءَ سر کنگ ءِ حُکم دات۔چہ دیوانءَ ہما مرد پاد اتک کہ چہ بنداتءَ منی سرا مہربان اَت۔دست منی دستءِ سرا ایر کُت۔منی گوشاں ہلوت کت کہ وتی چماں چُپت کن۔دمانے رند گُشت یے چماں پچ کن ۔داں من گنداں میتگءِ کشءَ وتی لوگءَ روگءِ راہءِ سرا اوشتاتگ آں۔گوں ہمے ارمانءَ من وتی لوگءِ نیمگءَ گام جناں بوتاں کہ آہاں کمے ودار چیا نہ کت کہ من آہانی سور ءُ عاروس دیستگ اِتنت۔