’’ ابا تو بازار ءَ رؤگائے ، پدا کائے منی واستہ گلاب ءِ پل یے بیار گوں ، زی سمیرہ ءِ پت ءَ سمیرہ ءِ واستہ گلاب ءِ پُلے آرتگ گوں مرچی تو منی واستہ گلاب ءِ پلے بیار گوں ‘‘ مقدس ءِ اے تران منی حیالانی تہا انچو چکرگءَ اتنت انچوش کہ رکّو بھائی ءِ گوٹھی ماں ڈبک ءِ تہا گردش کنت ۔ واجد وَ حیر سرپد بیت کہ مرچی سئے روچ انت پت ءَ وتی رکشہ ءُ مات ءِ دوئیں ٹالیں سُہر بہا کتگ انت ءُ مات ءِ علاج کتگ بلے مقدس ءَ کئے سرپد بہ کنت کہ آ وت گُلابے ، کہ گلاب کلدار لوٹ انت ۔ کلدار کہ مرچی آئی ءِ پت ءَ کیسگ ءَ مان نیست ۔
مرچی سیمی روچ انت کہ من کار ءِ شوہاز ءَ سرجنئگ ءَ یاں بلے گشئے کس من ءَ پجہ نیاریت من وتی دراہیں پجہ آروک سلام علیک ہلاس کتگ انت بلے کس من ءَ پہ نیم بیل ءَ ہم کار دارگ ءَ تیار نہ انت پورا منا پجہ نیاراں ۔ کج انت چیل چوک ءُ کج انت لی مارکیٹ ءِ حب چوکی ءِ بس اسٹاپ ۔۔۔ من گوں وت ءَ جھیڑان ءُ جیوڑان ہمیدا سر بوتاں چپی دست ءَ پُل بہا کنوکانی کیبن لین اتاں ءُ ہمک راہگوزی ءَ توار ءَ اتاں :’’ بیا گہار گلاب ءِ پل انت ، بیا برات گلاب ءِ پل انت ‘‘ من دیم پہ نور بخش ءِ کیبن ءَ شتاں چیاکہ نور بخش منا زانت ۔ یک ءُ دو رند ءَ من آئیء ِ چک اسکول ءَ بُرتگ انت ءُ زر ہم نہ بُرتگ انت ۔ نور بخش کمے باز بلوچی ہم زانت ، ’’ سلام عالیکم نور بخش بھائی ‘‘
’’ والیکم سلام ، مراد بھائی ، چونئے تو تئی طبیعت چون انت ‘‘ منا انچو سما بوت کہ آ منی گندگ ءَ وش انت بلے من وتی وشیءِ ھال انچوش دات گشئے دروگ بندگ ءَ یاں ، یکبرے من دل ءَ ھیال کت کہ سرجمیں ھال ءَ آئیءَ بدیاں ءُ گلاب ءِ پُلّے بلوٹاں پدا من حیال کت گلاب ءِ بستار چی انت گلابے منا انچو دنت :’’ نور بھائی ، من ءَ یک گُلابءِ پُل ءِ درکار انت ‘‘
’’ یکے چے درستاں بزیر ، دہ کلدار ئیگ انت ‘‘
’’ہارے اناں اڑے تہنا یک پلے بدئے ءُ زراں دگہ وھدے بزیر ‘‘
’’اناں یار مراد من ءَ ماپ کن ، سیٹھ ءَ را منا حساب دئیگی انت تو وَ زانئے سیٹھ وتی حساب ءَ لوٹیت ‘‘
من زاناں کہ آ وتی سیٹھ وت انت بلے آئیءِ چوش گشگ ءَ گوں منی غیرت ءَ وَ دیریں واتر کتگ ات بلے ھُشکیں کُنٹ پشکپتگ ات ۔ آئیءَ ہم واتر کت ، من یکبرے پدا جھیڑان ءُ جیوڑان لوگ ءِ دپ ءَ سر بوتاں ۔ لوگ ءِ پترگ ءَ ساری من گمان کت کہ مقدس ءَ چے بگشاں ، ہمے حیال ءِ تہا اتاں کہ آئیءِ توار ڈن ءَ پیداک ات کہ گوں سمیرہ ءَ گپ ءَ ات ۔۔’’ زی تئی پت ءَ پتو گلاب ءِ پلے آؤرتگ ات مرچی منی ابّا منی واستہ گلاب ءِ پُلے کاریت ‘‘ گوں آئیءِ اے گپ ءَ گشئے منی رنگ برگشت پدا سمیرہ ءَ درّائینت ’’ مقدس ! منی پل وَ گیمرتگ ‘‘
’’ منی پت انچیں پُلے کاریت کہ ہچبر نہ گیمریت ‘‘
من ڈن ءَ اوشتات حیال کت ، آ کجام پُل انت کہ بہہ نہ گیمریت ،مُدام سرپتگ ءُ سہر انت ۔ پدا من حیال کُت ، گریب ءِ ہون ءَ چہ شرتریں پل نیست ، من چم شانک دات انت پُرشتگیں شیشگے کپتگ ات ۔ من شیشگ زُرت ءُ وتی دست ءِ دل چاک دات ءُ دست پُشت ءَ بست لوگ ءَ پُترتاں ، منی گندگ ءَ گوں مقدس گل ءَ بال بیت ءُ منی گورا اتک ۔
’’ ابّا ، منی گلاب ءِ پُل کُج انت ، تو زان ئے سمیرہ ءِ پت ءِ آؤرتگیں گلاب ءِ پل گیمرتگ ‘‘من دست آئیءِ سرا مرز ات ءُ گشت :’’ اماں تو انچیں پُلے لوٹ ئے کہ بہہ مہ گیمریت‘‘
’’ہو ابا ‘‘ من انچو وتی حونی ایں دست آئیءِ دیم ءَ شہاؤرت ءُ گشت :’’ آ پُل اش انت کہ بہہ نہ گیمریت ‘‘
آئیءَ گشادی ءَ منی دست وتی تپلیں دستاں زُرت ءُ درّائینت :’’ ابا! اے پُل بہہ نہ گیمریت ۔۔۔۔۔۔۔‘‘