اسحاق خاموشندارھے گوں دِیدگاں دِل ءِ دیار ءَ سر بگیپت
بہ شِنگیت شپ تئی مہپراں ءُ روچ شار ءَ سر بگیپت
داں مردُمانی مُچّی ءَ آ،زھگ ءِ گْوانک سر نہ بیت
کُجام مات ءِ دِل وتی، دِل ءِ قرار ءَ سر بگیپت
اے وھد ءِ ھُشکیں کُوچگ ءَ نِشانے زِندگی ءِ نیست
اے شانتُلانی رَم پد ءَ کُج ءِ بہار ءَ سر بگیپت
اے نوکیں رنگ ءُ دْروشماں ترا اوں چہ وت ءَ زِتگ
نُوں شر تر اِنت کہ دِل مہ کنت تئی ودار ءَ، سر بگیپت
اے دِل تئی یات ءِ میتگ ءَ اوں اَنچو مہلہ پاد کئیت
گُشئے چو پوریا گِرے سباہ ءَ کار ءَ سر بگیپت
اِسحاقؔ ! ہرچی دِل گُشیت پہ واھش ءَ کنگ نہ بیت
بکنت وھد ءَ کئے وتی دِل ءِ کَوار ءَ سر بگیپت