ما شاعری پرچا وانیں؟

شاعری وانَگ ءَ ما وتی باطن ءَ ایر کپت کنیں ، وتی جوزگ ءُ مارشت ، وتی تجربہ ،گوں وتی پگر ءُ حیالاں جُڑیں ، آہانی جہلانکی ءَ ایر کپیں ۔ انچیں وڑے کہ چونائی ءَ ماآہاں اے وڑا نہ چاریں یا نہ ماریں ۔ ردانک ءَ ، یا ساچشتی رِدانک ءَ اے وڑ نہ بیت۔ ساچشتی ردانک گچینی رنگ ءَ آزمانک ءُ گِداراں ہم ماانچیں تجربہاں دُچار بُوت کنیں بلے گوٛشئے ما وتی جوزگ ءُ مارشت ، پگر ءُ حیالاں کمّے دُور یں آ وڑا ایشانی تہا ایر کپت نہ کنیں چو کہ شاعری ءَ ایر کپت کنیں۔

ٹی ایس ایلیٹ گوٛشیت ،’ جوانیں شاعری ہما اِنت چہ پہمگ ءَ پیش مئے سرءَ وتی اثرے یلہ دنت‘بزاں گوں شعر ءِ وانَگ ءَآ مارا دوست بہ بیت ، آئی ءِ پہمگ ءُ معناساچی ءَ پیسر ۔ پمشکہ شاعر کہ شعر نبشتہ کن اَنت ، گچینی لبز گچین کن اَنت ، گوں آہنگ ءُ رِدھمے ءَ ، گوں حیال ساچی ءِ چیر ءُ پُراسراریں مارشتاں ، گوں پُراثریں بیانے ءَ ، جاہے چیر ءُ جاہے ظاہریں وتی گپ ءَ پیش کن اَنت۔ اے ہمے وڑیں شعر اَنت کہ مارا پہ مئے جند ءَ سر کن اَنت ۔ ما گوں دُنیا ءَ اڑیتگیں ، غمِ روزگار ءَ چیر ءُ سریں ، مارا لاچار کن اَنت کہ دمانے مہتل بہ بئیں ، دُنیا ءَ ، زندگی ءَ ، وتی جند ءَ نوکیں درٛوشمے ءَ بچاریں ۔کمّے تسّلا بہ بئیں ، کمّے حیال بہ کنیں ۔

شاعری مہری جوزگاں ، جتائی ءِ درداں ، دودمان ءِ مزن شانی ءَ ، ابرم ءِ رنگ رنگیءَ ءُ وتی پجّار (انفرادی بہ بیت کہ اجتماعی) ءِ جُہد ءَ زُبان دنت ۔ ہما گپّاں آواز دنت کہ آہانی تچکیں زُبانے ءَ گوٛشگ گرٛان اِنت۔ پمشکہ ایلیٹ گوٛشیت کہ ’ جوانیں شاعری ہما اِنت چہ پہمگ ءَ پیش مئے سرءَ وتی اثرے یلہ دنت‘اصل ءَ ایلیٹ گوں ما گوٛشگ ءَ اِنت شاعری تہنا لبزانی تجربہ یا آہانی دراٛنگازگ نہ اِنت ، ایشی ءِ کار بنیادم ءِ باطنی جُہلانکیاں ایر کپگ اِنت ، جوزگ ءُ مارشتاں زبان دیگ اِنت ، آہاں آگہ کنگ اِنت۔ بنیادم ءِ جوزگاں ، مارشتاں ، حیالاں کِشکے پیش دارگ اِنت کہ برے اے نیمگا سرکشّ اَنت ، برے آ نیمگا سر کشّ اَنت ، بلے پہ وت ءَ راہے نہ گند اَنت۔