شرف شادنگد کار ءُ نبشتہ کار وتی دپ ءِ وشیءَ پہ ہمک دل دوستیں شاعرءَ گش اَنت کہ آ وتی عہدءِ جتائیں داب ءُ اندازءِ شاعراِت۔ بلے اللہ بخش بُزدار گواچنی مئے عہدءِ جتائیں تواریءِ نام اِنتءُ آئیءِ شاعری مزن شانی ءِ وتی زانت ءُ سما ، وتی یک لیکہی راجمان ءُ نوک ءُ تازگیءِ چاگردیءَ سرپوش اِنت۔ آئیءِ شاعری ءِ دردمندی ءُ زیمری زیبائیءَ کجام ہم دیمروئی کتگیں میاں اُستمانی شاعریءَ گوں دیم پہ دیم کنگ بوت کنت۔اللہ بخش بُزدارءِ گورا زندگیءِ ہما گواچن دوستی ( حقیقت پسندی)راجمانی سما ءَ گوں ہمگرنچ بوھگ ءِ واہگ کہ آئیءِ شاعری بنداتی روچاں ( کہ دُنیا کمیونزم ءُ سوشلزم ءِ واباں گندگا اِنت) بندات بیت داں غلامیں قومانی آجوئیءِ واباں ہمگرنچ بیت۔ بل کہ یک وھدے آ سیاسی چست ءُ ایراں ہم ہوار بوتگ بلے اگاں چارگ بہ بیت آئیءِ فکر ءُ لیکہاں چاگردی برابری سیاسی زانت ءُ سماءِ بہرے نہ اِنت بلکیں آئیءِ تب ءُ مزاجءَ گوں ہوار کپتگ ۔ آئیءِ شاعری ءِ بندات اردوءِ فیض احمد فیض ،کش اتگیں لکیرءَ ، وتی بہرءِ ہوار گیجگءِ نام اِنت ۔ آئیءِ شاعری ہم مارا چو فیض ءَ ہمے سبقءَ دنت کہ وتی غم کسانیں چیزے ، سرجمیں دُنیاءِ غمءَ بزور۔
اللہ بخش بُزدارءِ شاعریءِ سرا کسانیں چمشانکے دئیگءَ گوں ، اے گپ پدریں رنگیءَ دیمءَ کیت کہ آئیءِ رد ءُ بند داتگیں لبز نوکیں تب ءُ دروشمیءَ وتی ہستیءَ درانگازکنگ لوٹ اَنت۔ کوہ سلیمانءِ ہنداں گشگ بوؤکیں ’’ واہیءُ ڈیہی‘‘ءِ ابیتکیں زیمر، ہفت دسمبر وئیلءِ موتکی چاگرد، ( ہفت دسمبر 1967ءَ کوہ سلیمانءِ مہلوک ، ایوبی آمریتءِ حلاپءَ مُچ بوتگ کہ آہانی سرا تیرگواری کنگ بوتگ ءُ بازیں ورنا مرگءِ آماچ کنگ بوتگ انت ءُ ہمے نسبتءَ اللہ بخش بزدارءِ سیاسی زندءِ یک بہرے ’’ہفت دسمبر قومی موومنٹ ‘‘ءِ بیرکءِ ساہگءَ گوستگ) ،شُد ءُ گژنءِ چاگردءَ سر کشوکیں دردمندیں شاعریءِ زبانءُ بیان کہ ہوار کپ انت گُڈا مئے دیمءَ مونج ءُ رنجانی نوکیں دنیایے سرا کشّیت۔ اللہ بخش بُزدارءِ سرحال ہم ہما انت کہ مئے ہمک روچی زندءِ بہر اَنتءُ ما وتی گپ ءُ ترانانی تہا آہاں درشان کنیں بلے ہمے سرحال اللہ بخش بزدارءِ شعراں نوکیں رنگ ءُ دروشمیءَ مئے دیمءَ آشکار بنت۔
لیلائیں وطن
منءَ نیکیں دلاں دار اِت
حشکیں رکھانی ڈُکھ
منءَ یقین انت
مہرانی ہم رنگیں شلی
مئے مرادانی منزل بکو اتکگ
مرادءِ کارواں وپتگ
شاعری چی ایں؟
ہمے عشق لکھیں
ءُ دگہ بازیں ، انچیں ذگریں شاعریءِ چاگردیءَ نبشتہ کنگ بوتگ انت کہ آہانی دل پہکی زندءِ ہمک واہگءَ وابیءَ پتاہان کنت ءُ مردمءَ ہما وابانی معنایاں پولگءَ لاچار کنت۔ منی حیالءَ ہما شاعری کہ پہ مولءُ مرادیءِ ہاترا کنگ بیت پہ آئیءَ چد ءُ وشتریں زبانءُ بیانءِ تکنیک بوت نہ کنت۔ ہمیش اللہ بخش بُزدارءِ شاعریءِ محکمیں بُن ہشت انت۔
اللہ بخش بُزدارءِ شاعریءِ دگہ جوانی یے ایش انت کہ آئیءِ شعرانی وانگءَ ترا وتی دلگوشءِ درستیں دروازگ پچ کنگی نہ انت ، آئیءَ چشیں گپ نہ جتگ کہ وانوک معناءِ شوہازءَ لبزانی سحرءَ گار بہ بیت ( بل کہ معناءِ شوہازءَ لبزانی سحرءَ گار بوھگ عیب نہ انت) آئیءَ چشیں حیالے پیش نہ کُتگ ، کہ آئیءِ گیش ءُ گیوارءَ کوہ چو پُکیءَ شنئگ بہ کپ انت ( بل کہ مروچی شاعریءِ مستریں وظیفہ ہمیش انت کہ کوہ چو پُکیءَ شنئگ بہ بنت ءُ پکی چو کوہءَ مِنئگ بہ بنت) ۔ اے درستیں گپانی مول ءُ مراد ہمیش انت کہ اللہ بخش بُزدارءِ شاعری یک انچیں شاعری یے کہ وھدءِ ہمراہیءَ شاعریءِ تب ءُ لوٹ ستر بدل بہ بنت ، آئیءِ شاعریءِ اثر ءُ توان ہلاس نہ بیت۔وتی گپءَ گوں تچک ءُ ارزانیں رنگیءَ بیان کنگءَ ءُ وتی دور ءُ آؤکیں پدریچءَ ملمہ کنگءَ ، یک ساچشت کارے، وتءَ دردءِ کجام پاہوءَ درنجیت اے گپ چہ ہچ کسءَ چیر نہ انت پمیشکہ اللہ بخش بُزدارءِ شاعری حیال ءُ وابانی دُنیاییءِ ندارگانی عکسیءِ بدلءَ آئیءِ سرگوست ءُ تجربگانی تپتگیں آسانی جلشک اِنت۔
اللہ بخش بُزدارءِ لیکہانی رہبند ، گوں پگری جُنزیءَ آئیءِ ہمگرنچی، زندگیءِ چست ءُ ایراں آئیءِ حیالانی ارزش ءُ بستارءِ سرا حشکیں رکھ سوز بنت ءِ تہا سلطان نعیم قیصرانی ، ڈاکٹر شاہ محمد مری ءُ عبداللہ جان جمالدینیءِ جوانیں وڑیءَ نبشتہ کتگ ، من آ گپاں پرلیسگ نہ لوٹاں ، ءُ نئے من آ گپاں چہ آہاں جوان تریں وڑے گشت کناں بلے اے گپ منّگی انت کہ اللہ بخش بُزدارءِ شاعری ازمی رہبندءَ انچو تواناانت ، انچو شیرکنءُ زیبا انت کہہ آئیءَ تُری کجام ہم لیکہی پُژدریءَ نبشتہ کنگ بہ بیت، تو گوں لیکہءَ ستر اختلاف ءُ دیگری بدارئے ، اللہ بخش بُزدارءِ شاعری ءَ ناں ڈالچار کُت نئے کہ وتءَ اچ آئیءَ گیشینت کن ئے۔
اے گونڈیں نبشتانکءَ ، اللہ بخش بُزدارءِ سرجمیں شاعریءِ سرا گپ ءُ تران بوت نہ کنت بلے آئیءِ شاعریءَ کہ ہما بُنیادی گپ انت آئیءِ شعری تجربہ انت ۔ ہمک شعری تجربگ یک کیفیتیءِ ، یک جاوریءِ درانگاز بیت ءُ آ چہ ساچشتءِ فکرءُ مارشتاں ردوم زوریت ، ءُ ابید چہ آئیءَ شاعر یک پلے ہم کش اِت نہ کنت ۔ ہمے شعری تجربگءَ چہ یک جوانیںشاعرے سبق زوریت کہ کجام چیزاں چہ ملمہ بوھگی انت ءُ کجام چیز ڈالچار کنگی انت ، کجام جزبگ ارزش ءُ بستار دئیگی انت ءُ کجام جزبگاں چہ دزکش بوھگی انت ءُ کجام جزبگ آئیءَ گوں وتی جندءَ دوچار کت کن انت۔ پمیشکہ مدام گشگ بیت کہ گوں ہمے زانت ءُ سرپدی پہ یک شاعریءَ مدام چکاس انت کہ آ گوں کجام چیز ، کجام سیادی ، کجام ءُ لیکہاں گوں وتی شعری دُنیایے ٹہینت کنت۔ آئیءِ ذات جیڑہ ءُ جنجال ، سوب ءُ بے سوبی ءُ آئیءِ عشق ءُ درد چی انت ۔ آئیءِ راجی موتک ءُ زہیر ، وشی ءُ شادہ چی انت ۔ پدا آئیءِ ہمے دراہیں چیزاں چہ آئیءِ درسماءَ چہ سماءَ اتکگیں حیال ءُ پگراں آئیءِ زانت ءُ سما چونیں لبزانی پوشاک گورا دئیگءَ انت۔ اے درست آئیءِ چکاس انت۔ آئیءِ علم ءُ زانت ، شاعریءِ تکنیک ءُ دروشم ، وزن ءُ دریاب زانتی ، چہ آئیءِ شعری تجربہءَ ڈنی چیز انت۔ ہما چیزاںکہ سلطان نعیم قیصرانی اللہ بخش بزدارءِ تیکینکی کمزوری گشیت ، ہمے درستیں کمزوری اللہ بخش بزدارءِ شعری تجربہءِ چکاسءَ سوبمندیءَ گوزگءِ سببءَ ،گار ءُ اندیم انت ۔ ہرچی کہ آئیءَ دربُرتگ آئیءِ شعری بود ءُ برکت ، گوں وتی لبز ءُ بیانءِ نوکیءَ (ادا لبزءُ بیانءَ چہ منی مول ءُ مراد اللہ بخش بزدارءِ گالوار یا Dialoctنہ انت ) یک نوکیں شعری ساچشتیءِ دروشمءَ مئے دیمءَ کیت ۔ اے گپءَ ہچ شک نیست ہمک دورءَ شعری تجربہءِ گران ءُ سنگینیءَ سربوؤکیں شاعر سک کم بنت ۔ بلوچیءِ سیمی دورءِ شاعری کہ 1951ءَ ماہتاک اومانءِ چاپ ءُ شنگ کنگءَ ہمگرنچ کنگ بیت ،اے نیامءَ شاعرانی یک نہ کٹوکیں لڑے مئے دیم ءَ کیت بلے گوں شعری تجربہءَ دوچاریں شاعر دوچارءَ گیشتر نہ انت ، ہمے ہاترا ما گشت کنیں کہ اللہ بخش بزدار بلوچی لبزانکءِ چہ ہما کمیں مردماں کہ یکے کہ گواچنی آ شاعر اَنت۔
زندگی مہر ءِ شلغ ءُ نرمگیں سازانی بے مٹیں توار
زندگی زیندءِ تہارماہیں شفانی بامسار
زندگی لوزانی سینگارغ
زبادانی کشار
زندگی وشبو ءُ وشبو ءِ ابدمانی ملار