جوکر

محمد بیگ بلوچ

یک روچے دو صحابہ آں، چہ حضرت ابوبکر صدیقؓ ءَ پول کت کہ واجہ اے چے ہبرے کہ ما وہدے پاکیں نبیﷺ ءِ دیوان ءَ نشتگیں تہ گوٛشئے  زاناں  نور ءِ دریا ءَ اوژناگ کنگ ءَ ئیں، بلے انچو کہ چہ اودا درکائیں تہ دنیاءِ زیبائی مارا وتی نیمگا کشّیت-حضرت ابوبکرؓ ءَ درّائینت کہ حضوری ءُ دُوری ءِ ہمے فرق ءَ من وت ہم برے برے ماریتگ، پمشکہ بریں چہ پاکیں نبی ءِ جند ءَ جست گریں کہ ایشی ءِ سبب چی انت-

آ دُرّیں رسولﷺ ءِ دربار ءَ سر بوت اَنت تہ مہتریں واجہ ءَ آہانی ہبراں اش کنگ ءَ رند درّائینت کہ اگاں حضوری ءُ دوری ءِ ہمے فرق مہ بوتیں گڑا شما تچکا تچک ہاوند ءِ جند ءِ دست ہم گپتگ اِت اَنت –

روحانیت ءِ زور چہ آئی ءِ سگ ءُ اوپار ءَ گیش انت گڑا ہمے زور ءَ پروشگ ءُ کم کنگ ءِ ہاترا آ یک نا یک گونڈیں غیر شرعی ہرکتے کنت،چوکہ ریشّاں مگراز جنگ وغیرہ ،ءُ چو کنگ ءَ آ چہ روحانیت ءِ برزادی ءَ کمیں جہل کپیت-

ہمے ڈول ءَ مئے اے زاہری دنیا کہ ما آرا عالم اسباب گشیں ایشی ءِ تہا ہم ہر چیزے ءِ گیشی ہرابی ءِ بُن انت- پہ درور مال ملکت ءِ گیشی یا چہ ہدّ ءَ گیش مزن نامی مردم ءَ مگرور ءُ کسملیک کنت-

گوستگیں کرن ءِ ہپتاد ءِ دہک ءَ وہدے من وتی شرکت ءِ کار ءَ ابید ریڈیو پاکستان کراچی ءَ ہم نوکر بوتان تہ من پہ وتا جنڈیں موٹر سائیکلے زرت تنکہ ہر دوہیں جاہاں پہ وہد سر بباں-

گڑا بزاں آ مزنیں مردمے شمار بوتگ، گوں کروسی تاج ءَ ! بلے بیاکہ ہمے روچاں منی جند ءِ جاورگر گون ات- پہ اے گمان ءَ کہ موٹر سائیکل ءُ ریڈیو پاکستان ءِ نوکری ءِ سبب ءَ مردم من ءَ مگرور مہ لیکنت،من ہمُک وہد ءُ ہمک کس ءَ گوں پیش سلام اتاں،

لہتے سال پیش منی میتگ ءِ کماشے ءَ گلگ کت کہ بیگ! تئی سنگت مرچاں سک مزن بوتگ- وہدے من پول کت کہ واجہ کجام سنگت، تہ آئی ءَ مئے علاقہ ءِ اسمبلی ءِ ممبر ءِ نام گپت-

واجہ! چتور مزن بوتگ باریں؟،،

“صباح ءِ سرا وہدے وتی سرکاری گاڑی ءَ سوار چہ ادا گوزیت،گڑا وتی دیما اخبار ءِ پشت ءَ چیر دنت تنکہ مہلوک ءَ سلام دیگ مہ کپیت-چشیں مگرور براہ نہ دنت- دؤر ءُ کؤر ءَ اعتبار نیست-شاہ گدا ءُ گدا شاہ بنت-،،

منی میتگ ءِ کماش ءَ دیرانت کہ چے کوڑہ ءَ لڈتگ ءُ شتگ،بلے آئی ءِ گشتگیں ہمے دانک چو گپتار ء پیغمبر ءَ یک ٹک بوت اَنت- مرچی مئے ہمے ساری ایں ایم این اے چہ وتی سٹ دؤراں پہک کپتگ- چماّنی میم ءِ کُنٹی ءَ ابید داکتراں آئی ءِ جان ءَ ہشت دگہ نادراہی نشان داتگ انت- واجہ کہ وہدے گاڑی ءَ نشت گڑا سلام دیگ ءِ ترس ءَ وتی دیم ئےِ اخبار ءِ پشت ءَ چیر دات،نی گوں ہرکس ءَ پیش سلام انت- گوں ہر کس ءَ دست بندیت کہ واجہ پمّن دعا بکن-

من اگاں اے بگوشاں کہ من وتی زند ءَ ہچبر تکبر نہ کتگ یا گرور ءِ آماچ نہ بوتگاں تہ اے یک وتگلائی یے بیت،ءُ منی نزّ ءَ وتگلائی ہم تکبر ءِ ناکوزتک تروزتک انت- برے برے وہدے من اناگہ ماراں کہ چہ وتی کدّ ءَ کمیں بالا بوتگاں گڑا چشیں وہداں چد ءُ پیش کہ دگہ کسے اے کار ءَ بہ کنت،من وت وتی بانزلاں بُرّاں- مہربانیں سنگت پیش کپنت ءُ من ءَ منی اوقات ءَ یاد دینت-پہ درور:

من ءَ سنگتے است کہ من ءَ سک دوست انت- دانا ءُ شیواری ءَ ابید وشرنگ ءُ وش گپتارے ہم- زبان ئےِ ہم وش ءُ شیرکن انت-

یک شپے گوں من سک مہربان بوت- چہ کیف ءُ ملار ءِ برزی تبک ءَ من ءَ گوں وتی ہمے شیرکنیں زبان ءَ ٹیلیفون ئےِ کت- من وہدے فون گوش ءَ برت ءُ ہیلو کت،تہ نا سلام نہ علیک، گوں ترندی گشت ئےِ:

“بیگ صاحب! بلوچی لٹریچر ءِ تہا آخر تئی کنٹری بیوشن چی انت؟،،

منی تیوگیں جماّر ءَ اے اولی بر ات کہ بلوچی ءِ حوالہ ءَ کسے ءَ من ءَ چشیں گورگندے جتگ ات،پمشکہ پہ دمانے ءَ سک بیچاڑ بوتاں، گوں مزن عاجزی گشتوں:

منی واجہ! من زانا کدی گشتگ کہ من پہ بلوچی ءَ زہمے جتگ-

گشت ئےِ “گڑا پرچیا تو پُجگّی نئے،،

من گشت:انّا ابّا! من وتی کدّ ءَ زانا-

گشت ئےِ”دگہ یک ہرابی یے ہم تئی تہا است،،

من گشت:کجام ہرابی

گشت ئےِ “تو ہرکس ءُ ناکس ءَ انگریزی وانگ پرما ئے ،،

من گشت”اناّ واجہ! من ءَ توبہ انت، دگہ برے کس ءَ نہ گشاں-

——————————-

لہتے گشیت ہمنچوں منم دگہ ڈنگرے نیست!

بزاں وش گمانی ہم یک نادراہی یے کہ چہ گرور ءِ سیاد ءُ وارثاں یکے-

اے وہدے کسے ءَ بہ گیپت گڑا آئی ءَ نیم گنوک کنت- اے نادراہی ءِ لہتے نشانی ایش انت-

اے وش گمانی کہ من وشرنگ ، وش گونگ،وش بالاد ءُ حلق ءِ کاڑانی وابانی شہزادگاں- یا بولیووڈ ءِ سلمان خان ،گووندا ءِ ہم دروراں-

اے وش گمانی کہ منی گُٹّ ءِ توار مکیش ،رفیع یا ایلوس پرسلے ءِ توارانی مٹ انت-من چہ استاد ستار، سبزل سامگی ءُ نورل ءَ ہچ وڑ کم نیاں-

اے وش گمانی کہ من عالم،ہر چیز ءِ زانوگر ءُ دانشورے آں-،،

من ءَ اے وش گمانی بوتگ کہ سید ہاشمی اکیڈمی ءِ جوڑ کنگ،آئی ءِ دستور اساسی ءِ نبیسگ،راہ رہبندانی بابتا سرسوج کنگ،آئی ءِ رودینگ ءُ ہاس کن سید گنج ءِ ردبند ءُ ایدگہ معاملہ آنی تہا منی یک فکری ءُ عملی کردے بوتگ- سید ہاشمی اکیڈمی ءِ بنڈاری،جانشو ءُ ناہدا، کستر ءُ مستر واجہ علی عیسٰی کہ چہ دوستی ءَ من آرا حضرت علی گشاں، آئی ءَ پہ وہد منی ہمے وش گمانی تج پروش کت ءُ منی گرور ءِ سر ئےِ ماں ہاکاں مشت-

گشنت قیامت ءِ ہنگام ءَ ،دوزخ ءَ رؤکیں مردماں پیشانی ءَ یک ٹکے جنگ بیت تنکہ آ پجّاہ آرگ بہ بنت کہ کجام وَل ءِ بر انت- آ روچی منی پُونز چہ ایدگہ دوزخیاں بُرزتر بیت، چیاکہ دوزخ ءِ پجاّری ٹک ءِ ابید مہتریں علی ءِ بخشتاتگیں پیشانی ءَ جلکشان بیت-

علی جان پہ اے شرف بخشی ءَ من تئی سک منّتوارں- تو چہ دْرستاں باج بُرت، چیاکہ تئی داتگیں اے داگ حشر ءِ میدان ءَ ہم منی ہمراہ بیت-

——————————-

سید گنج ءِ پیشگال ءِ ٹپ انگت تاجگ ءُ آزگ ات کہ واحد بندیگ وتی سویڈن،ناروے ءُ بحرین ءِ سرد گرمیں مسافرت ءَ رند کراچی ءَ نازل بوت-

آ شپی ہم بندیگ ءِ مجلس انچو گرم ات- مجلس ءَ بشیر بیدار،علی عیسٰی رزاق نادر ءُ دگہ لہتے ورنا ساڑی ات انت-یکیں وہد ءَ ہال ءُ اہوال ءِ دو سئے چینل پچ اِت اَنت – مثلاً یک چینلے ءَ بشیر بیدار ہما دؤر ءُ باریگ ءِ ہبراں گیرآرگ ءَ ات- وہدے ما برے برے جی آر مٌلا ءِ گاڑی ءَ سوار طارق روڈ ءَ ظفر علی ظفر ءِ فلیٹ ءَ شت دْراہیں شپ چرّا گرّا ءُ “ہنگامہ آرائی،، کت- دومی چینل ءَ علی عیسٰی کیف ءُ مستی ءِ عالم ءَ سید گنج کنگ ءَ ات- نی سید گنج آئی ءِ وجود ءِ یک بہرے جوڑ بوتگ- علی ءِ زبان ءَ کلمہ ءِ بدل ءَ سید گنج بیت….

ادا من ءَ وتی میتگ ءِ فتح محمد نامی مردے گیرآہگ ءَ انت- اے یک وانندہ ءُ زانندہ، ایں مردے ات- اے ریلوائی ءَ گارڈ ءِ حیثیت ءَ کار ءَ ات-

اناگہ اشی ءَ عشق ءِ مار ءَ دجِت ءُ مرد مجذوب بوت- کسے ءَ اگاں جست بہ کتیں فتح جان! کجانگو باریں ،تہ ہما دمان ءَ پسّہ یے دات ات:

“ہنگلاج!”

ءُ ہرکس زانت کہ ہنگلاج مکران ءِ تیاب ءَ ہندوآنی یک وش زیدیں تیرت بزاں زیارتے-

فتح محمد ءِ گُڈی ساہت وہدے اتک گڑا آئی ءِ گہار حاجیانی ءَ آئی ءِ سروناں نشت گریت- حاجیانی ءَ وس کت کہ فتح کلمہ بیاریت، بلے بے سیت چیاکہ ہردیں کہ حاجیانی ءَ گشت-“فتح جان! بگش لالہ ہ اللہ، تہ فتح ءَ درّائینت “رام رام رام…

عشق چہ مراد ءَ ابید ایدگہ احتیاج ءَ لوٹاں بالاتر انت- مہر ءِ ہد ءَ وَ مردم ہوش ءَ انت،بلے عشق ءِ جتگیں بے خود بیت- علی جان چوکہ عشق ءِ گورجتگیں انت،پمشکہ بے میار انت-

——————————–

ایڈول آ شپی بندیگ ءِ ہوٹل ءِ کوٹی ءَ مجلس گرم ات- بزاں یکیں وہد ءَ دو سے چینل ہوری ءَ پچ اِت اَنت – ہمے نیام ءَ دیوان ءَ نشتگیں لہتیں ورنا پہ رخصت کنگ ءَ پاد اتکنت-چریشاں یک ورنایے ءَ منی دست گپت ءُ لگّت منی توسیپ ءُ ساڑاہگ ءَ-اے نوختیں ورنا ملیر ءَ نشتگ ءُ من اولی بر ءَ دیستگ ات- آئی ءَ وہدے چہ ہد ءَ گیش منی توسیپ کت تہ من گوات گرگ ءَ ترّکگ ءِ ترسءَ پریشان بوتاں-

من جست گپت کہ آخر چے ہبر ءِ فخر انت-

گشت ئےِ واجہ بیگ! تو بلوچی ءِ دْرستاں مستریں جوکرے ءِ-

ءُ آئی ءِ چو گشگ ءَ منی جہلی جہل ءُ بالی بال بوت اَنت- منی نکشیں بانزل ہما دمان ءَ بُن ءَ کپت انت ءُ گوں ہاکاں مین بوت اَنت-

جوکر….. ؟

منی چو گشگ ءَ مرد گوٛشئے  کمے شُہرت بوت- پمشکہ وتی للکّ ءَ گٹ پاچان ءَ گشت ئےِ :

’’اووہ،واجہ سوری منی مطلب مزنیں طننزنگار-‘‘

بلے نی دیر گوستگ ات- تیر چہ کمان ءَ درشتگ ات- ورنا ءَ منی اوقات من ءَ پیش داشتگ ات!

(اے نبشتانک چہ محمد بیگ بلوچ ءِ کتاب ’جوکر‘ءَ زُرتگ کہ بلوچی اکیڈمی کوئٹہ ءَ چہاپ کتگ)