ہوشءُایرماد اگاں سار کہ مستاں بدیاں
پرشتگیں بالءُپراں گُش کئی دستاں بدیاں
سجدہے بلکہ کن انت آ پہ بہشتءِ ایمان
تئی حیالانی بت ءَ دین پرستاں بہ دیاں
کمّکے کند ، بچار ماہ پرشیت دریا ءَ
گولکیں ہُلّ ءِ رما بیت اے بستاں بہ دیاں
اُف اندام ءِ کسے راہ ءَ چوں دچار کپیت
مالءُ مڈّی ءُ سر ءُ نیستی ءُ ہستاں بدیاں
ءُ رنجانی اد ءَ پنڈگ ءُ مورگ چے اِنت
مونسے نیست وتی کینگ ءُ کستاں بدیاں
زی صبا جنگل ءِ داراں وفا! لُڈّگ بس کت
زلف شیکّ انت تہ ایران ءِ اَوَستاں بدیاں