لَسّہیں گیوار ءَ مِسک نہ مالیت کس
شورواں بُنداتیں پُراں کُل ءِ
ایمنیں ھلک ءُ کوُچگاں مِسکیں
شانتُلے گْواہیت نئے کپوت سبزیں
مُوتک جنت گْوات ءُ گْوش کن اَنت پْریات
گیدی ءِ بالاد ءَ مھلبیں مرچاں
جمبراں سیاھیں تُرس ءِ مانشانتگ
ماھلؔ ءُ مہنازؔ ءِ دیدگاں آسکی
مُرتگ اَنت مھرانی روشنیں قندیل
نئے سْرمگیں چمّاں کدہے مانیت
نئے پْرپُکیں لُنٹاں پنّ ءُ مزواکے
کَس نہ سینگاریت ڈِیلاں ڈولداریں
کَس نہ کنت بانور دُتکاں مرچاں
تُلسیں کاڑانی گَل ءُ بالاں
چو مُرتگیں ارواہاں کُتگ پرواز
۔۔
واب
تاج بلوچ
واب ءَ گنداں
دریاءَ آسے روک اِنت
جیڑاں
کے دریا ءِ دَمکاں نیکیں آسے بالینتہ
دریاءِ ہر دَمک ہمک دکانءِ دپءَ کندیلے روک
ناگاہءَ گوریچانءَ
مہری یے جماز کتہ
کندیل پہ زربارءَ اتکہ
دریا گوریچ اِنت
دریاءِ دمکانی پتاراں نزارَنت دیدگ گوں دلءِ ریزیں واباں
دریاءِ کَمباں مُہر کناں
شہتیرءِ مِنُکاں نوک
دریاءِ سر
گْواتءَ بستہ
ہوراں ریچیت نے ماںگوریچان بدیت
ما، تو
دریاءِ ساہگ پیڑاتہ گوں نیموناں
من: ’’تاج! ترا یاد اِنت دوشی
ما چینچو دیرءَ گپ جتہ دیوان کتہ؟‘‘
تاج: ’’دوشی؟کارفورءَ؟
کارجاہءَ؟یا گاڑیءَ؟‘‘
من: ’’دوشی ما تو نشتیں
اَہدانی مانش چونڈاں کرتاں
تو وتی راستیں پہلو درگیتک اَنت ءُ منی دستءَ دات اَنت
من وتی کامپولءِ ہڈانی مجگ دلءَ برت اَنت
تو مندریکیءِ پد گپت اَنت، من گاریں وابانی ساہگ
من کہ واب شتاں تہ دوبر پرشتاں
ہر بندءَ جاگاہ بدل کت
چماں پادے رودینت
پاد ماں گوکءَ رُست اَنت
گپ گپءَ ما تو
کرنانی سفر ہلینتءُ پدا واتر اتکیں
تہ واب شتیں‘‘
دریا سست چہ دیدوکاں
جیگءِ باگءُ بہاراںہارے ملاں بوت
دریا ایر ننداں بوت
گوریچءَ آسے بالینت